Altı Cüceler

Ah ah

2012-01-16T10:46:00.001+02:00

Ah ah.

Hiç sözüm yok. Neden bilmiyorum. Ama hiçbir şey yazasım yok. Artık anlamsız geliyor bu blog işleri. Hani yaş büyüyünce geçen yıl oynanan ciayco yada transformırsın anlamsız gelmesi gibi bişey.

E o zaman kapat gitsin derler adama?

Yook dostum yook derim ona.

Başlamıştım

2011-12-12T14:32:00.003+02:00

Sabah kötü hissediyordum, olumsuz sonuçlanan görüşmeden sonra iyice kötü hissetmeye başlamıştım. Öğlen vakti gözüme çarpan üç ayrı eğitim ilanı da birey değil grup ile alakalıydı, haftasonu da her haftasonu görüştüğüm danışanım aramamış ve görüşme yapılmamıştı. Her yere çiselerken üstüme yağmur yağması idi bu. Haa, öte taraftan sevdicekten de haber yok. Bugün onun için de önemli bir gündü :\

Ruh halim böyle berbat ve toplu tecavüze uğramış polyanna gibiyken seni aradım sevgili DZT.

Bak valla iyi ettin beni!

Efferin len :D

Bir soru ve bir cevap 1

2011-12-09T13:12:00.001+02:00

Bir soru ve cevap. Değişik bir soru:

1- Öyle birşey yapalım ki dünyada ne insan, ne hayvan ne de bir bitki kalsın. Hepsi ölsün. Hem karada, hem denizde hiçbir şey kalmasın, nasıl olur bu iş? (Bomba olur, gazlar olur, zehir olur.)

2- Zombili film senaryolarının gerçekleşme ihtimali var mı? Yani insanları psikopata çevirebilecek bir virüs var mı ve salgın haline gelebilir mi?

Dedim ki,

1-Eğer özel bir virüs üretmezsen en temiz yolu tek bir nükleer silahın kullanılması. Tek diyorum dikkat. Neden? Şu anki doktrin diyor ki mad (mutually assured destruction)olcak. Ve herkes birbirini karşılıklı olarak dümdüz ettiği için kimsenin korkacak bir şeyi olmayacak. Sadece ABD ve Rusyada 2000 - 2500er tane olduğu düşünülürse, dünya bildiğin cehenneme döner. Atmosfer oluşan toz kir atık bulutlarıyla kaplanıp güneş bloke olur. Bu da bitkilerin ölümüne yol açar. Bitkiler ölürse hem oksijen çevrimi epey zora girer, hem de otçul hayvanlar ölür. E onlar ölürse sıra yırtıcılara gelir. Onlar da tükenirse artık kimi yeriz sen tahmın et :) (ilk önce gözlüklüler ve şişmanlar, sonra aptal sarışınlar, ardından siyahlar, sonra asyalılar falan)

2-Bence öyle bir ihtimal yok. Felaketimiz onlar değil yine biz olacağız.

PS: Domuz Körfezi Krizi hakkında azıcık okuyun ve dünyanın nasıl tam yukarıdaki sınırdan döndüğünü görün. Az daha 60'lı yıllarda dükkanı kapatıyormuşuz :)
PS2: 2002 istatistiğine göre dünyada toplam 20150 nükleer başlık / silah varmış.

Bilemem

2011-12-05T10:22:00.001+02:00

Bilmiyorum.

Bazen, ne yaparsan yap olmuyor bazen. Yine bir bazenlikte, ne yaparsam yapayım olmamazlıktayım. Ne yapayım? Kim ne yapsın?
Eski adam bırakırdı. Fazla çabalamayı sevmez, eeh der keser atardı. Ama bu adam uğraşmayı seviyor. Uğraşıyor da. Bazen ama. Ne yaparsa yapsın, olmuyor bazen.

Ayrıca az öncesi itibariyle fark etti ki Kırkaltı grubu Bazen parçasında herkes diyormuş. Merkez değil. Ama ben onu Space Oddity selamı ihtimaliyle sevmiştim?!

Ühü

:\

Jül Vern

2011-11-15T23:04:00.000+02:00

Bugün bak nooldu? Üstümden bir yük kalktı. Umarım ki hayırlı olacak bu. Jül Vern hikayelerindeki gibi balon yükselirken ağırlık atmak gibi ;)

Aslında her şey daha iyi olabilirdi. Böyle aceleyle çok şeyi bir araya sıkıştırmaya çalışmasam. Fakat yarın bir iki telefon sonucu bir başka dönemece gireceğim.

Gerçi dön dön nereye kadar dön?

Mezara kadar?

Sanırım

:\

Değişen zamanlar ve Karanlık Yolcu-luk

2011-11-13T10:56:00.001+02:00

Taa yılların Papandreu kişisi düştü. Meşhur Berluskoni de yakın. Sarkozi ile ilgili bir tıngırtı olmasa da, ona da bi güzellik düşünülür. Ayrıca Obama hakkında da en baştaki umutlar ve iyimser hava döndü bir kabusa. Ha, Bush kadar ağız açık bırakan kararlar almasa da, yine de görünen (misal Wall Streen İşgali ile başlayan süreç) o ki bir sonraki seçimler (ki onlar da uzak değil sanırım) sonrasında tekrar sert bir başkan görebiliriz.

Hmm bunları neden söyledim?

Sanırım hayatıma bakmadığım için bu aralar. Ha ama nedir, mesela sevdicekle güzel zaman geçirdik geçende. Bana hoş bir süpriz yaptı :) E o zaman iyi mi hayatım? Sanırım hayır yine de. Neden? Sevmediğim bir yanım tekrar yüzeye çıkmaya başladı. Ve içten içe mücadele ediyorum o tarafla.

Hayır bu taraf bir karanlık yolcu değil (fiyu fiyu füyuu) ama olsun, var olmasını istemediğim bir yönüm. Ah ah Rusya dönüşü her şey ne güzeldi halbuki. Bir yanda yepyeni bir şey yapmanın verdiği heves, diğer yanda da kortizonun kattığı enerjiyle sanki dünya benimdi, adeta her şeye muktedirdim.

Bakalım artık. Savaş ne kadar devam edecek?!

Kardeşe İmrenmek

2011-11-11T15:30:00.000+02:00

Bazen kardeşime imreniyorum.

Neden? 3 yaşından beri bir hedefi var ve yaşı geldi 19'a, hala aynı hedef. Daha yeni yürümeye başlamışken biliyordu ileride ne olmak istediğini. Ve oldu da. Daha doğrusu o bıcı bıcı bebek halinde istediği şeyin okulunu okumakta şu an.

Bir de bana bakıyoruz. Ortaokulda sık sık değişen "ilerde olmak istediğim şey"le beraber lisede de durum pek değişmedi. Hatta öss tercihimi yaparken bile şu anda olduğum şey - yaptığım meslek tek tercihim değildi. Neden? "Esneklik" olayını yücelttim hep.

Bugün ama yakaladım kendimi. Nasıl? Düşüncelere derinden dalmış, hangi eğitimi bıraksın, hiç başlamasın veya sonraya atsın kararsız ve diğer yandan da şu gelecek kpss atamalarıyla İstanbul dışında zaman geçirip asaletini almayı düşünen halde. Biri hepsini engelleyecek haliyle.

Tamam esneklik güzel. Ama şu yaşımda o ufak adımları atarken böyle düşünür olmak değil. Sanırım şu an için yapabileceğim en iyi şey biraz daha ana gömülmek ve uzun vadeli planları bırakmak. Ha ben de ilerimi az çok görmek ve şekillendirmek isterdim. Ama koşullar olanak tanımıyor galiba. Ben napiym :\

Sanırım şu yukardaki çözümsüz halde yapılacak en iyi şey 21 Kasım atamalarını bi beklemek. Ondan sonra düşünmeye başlamak.

Uzun vadeli planlar bana göre değil.

Her şey biter (mi?)

2011-11-09T17:00:00.000+02:00

Bugün bayram tatilinin son günü. Bitecek güzel tatil.

Vee ucuna yıllık iznimden 2 günü dayadığım haftasonum başlayacak :D Hey tamam tamam vurmayın! Ama anlamadım, resmen tatil şımarığı halinde geldim. Tembel bir adam oldum.

---

Bu araa neyi fark ettim. Sanki bu kurban bayramında televizyonlarda klasik manzaraları fazla görmüyoruz. Sizce neden?

a. Halkımız birazcık bilinçlendi ve belediyelerin onlara sağladığı tesislerde işini görmeye başladı

b. Başbakan geçen ay ona muhalif durmayan tüm medya kurumlarının başkan - müdürlerini toplayıp bir toplantı yapmıştı; orada kulaklar çekildi ve aba altından sopa gösterildi.

Eli sopalı baş kişimiz pek mahir bu konuda :)

Hülyalar

2011-11-08T14:23:00.000+02:00

Sanırsam ki memur olmak KPSS ile uğraşmak vs bana göre değil. Evet evet. Ha olur da İstanbul içinde bir pozisyon bulurum? Amenna. En nihayetinde bizlerin çalışabileceği en kıyak yerler olan hastanelerde işler genelde yoğun olur. Şu an ara ara yaşadığım bankamatik memurluğunu yaşamam hiç değilse. Hem daha yaşım kaç başım kaç? Öyle vaziyet hiç yakışır mı benim gibi genç fidana? *

Ayrıca nedir, memur olmak deyince aklıma neler geliyor; kahverengi, kel kafa, koyu bordo, bıyık, ter kokusu, ağız kokusu, deri kaplama, yağlı kel kafa, göbek, kirli gömlek, altın kaplama kalem, demsiz çay, odacı, şener şen ve daha bilimum. Böylesi nahoşken çağrışımı, kendisi kalsın lütfen

Herneyse, öyle işte :)

PS: İleride beni yukarıda saydığım çağrışımlardan biri gibi de görürseniz şaşırmayın. Bak valla. Hayır bilirim ben kendimi. Ondan :)

* Yazar burada gençlik hülyasına kapılmış

Mazlum Kahraman

2011-11-06T12:16:00.000+02:00

Bunun üstünden biraz zaman geçti. Mazlum kahraman Nihat D. İleKıbrıs kaçağı uçkursever İzzet Yıldızhan nerelerdeler ne yapıyorlar şimdi?Tabii ki öylesine takılıyorlar. Her şey mizansen. Kim inanır ki ND’nin içtenbir şekilde o haykırışları yaptığına? Olan sanırım hikayedeki hayat kadınlarınaoldu. Mu acaba? Ama onların da işi buydu.

İster misiniz birkaç zaman sonra İzzet’in veya ND’ın albümüçıksın ve bütün bu rezalet sadece bir reklam olsun? Neticede reklamın gerçektende iyisi kötüsü olmaz. Amaç, akıllarda bir şekilde yeretmekse..yapılabileceklerin haddi hududu yok gerçekten :\

Herneyse. En iyisi davanın gidişatını beklemek. Eminim kimedya da her yeni gelişmeye atlar zaten. İzleriz / okuruz bol bol.

PS: Bugün bayram. Hepinizin bayramı mübarek olsun! :)

Bize Ne?

2011-11-04T09:48:00.001+02:00

Adı N.Ç. imiş. Mardinliymiş. Zamanında 13 yaşındaymış. 26tane erkek üstünden geçmiş. Şu anda 20 yaşındaymış. E bunları bilmek zorundamıyız? EVET diyenlere sorayım: Neyin pahasına? Güya geride bıraktığı kabusungeri dönmesine? Bu kızın kaç yıl önce yaşadığı korkunç tecrübeyi tekrar saniyesaniye hatırlamasına? Hafızalardan silinmiş olayın gözlere sokulup kızın yediğietiketin tazelenmesine?

Hayır, hiçbir boku bilmek zorunda değiliz. Hiç yoksa üsttenbilelim, tamam. Fakat söyleyin bana şu günlerde basındaki bu haberler buyorumlar vs ile, bir nevi röntgenci olmuyor muyuz? Toplumsal röntgencidir adımız, ağlayananneler izlemek en büyük zevkimiz.

Unutmuşum :\

Bülbül gibi Ötmek

2011-11-01T20:34:00.002+02:00

İzzet Yıldızhan canlı yayında çırpınmış yazık, ailem var çocuğum var şerefim var haysiyetim var diye. Akabinde polis ifadesini verdiler ekrana. Adam bülbül gibi itiraf etmiş yediği tüm boku. Kahraman vatansever survivor bilmemnesi Nihan D. de ağlar gibi olmuş, geçerken uğradım demiş.

Hadi bir tanesi tamam. Herifler 4 kıza birden girişmiş arkadaş. Yok yaa, yok böyle bir azgınlık. En son Zeus vardı, uçan da kaçan da kurtulmazdı elinden. Aha bir de bu güya evli çocuklu haysiyet ve şerefli adam bozmasıyla survivor bilmemnesi.

http://magazin.haberturk.com/herkes-bunu-konusuyor/haber/684395-poliste-itiraf-ekranda-inkar diyorum size. Okuyun da detay alın ve erkekler uçkur uğruna ne kadar küçülüyor yakından; sıcağı sıcağına görün.

Birşeylere Basmak

2011-10-30T09:37:00.000+02:00

Dün Psikodrama eğitimime başladım! Daha doğrusu "sürecime". En az 2.5 yıl sürecek. Fikir annem Betül'e (Dursun) teşekkür ederim hemen burada. Takvimi geçsin elime bir bakayım, başka birşeyler daha var ekleyeceğim eğitim baabında.

Ayrıca malum Van depremi. Oradaki tüm acıya ve sefalete şahidiz. Ama ayrıca görmek istemeiğimiz de bir şey vardı ki, yardım araçlarına yapılan yağma. Düşündürdü bizi, ne zaman böyle olduk? Yoksa hep mi böyleydik? Yoksa onlar bizden değil miydi? Yoksa biz de şehirli maskesiyle aslımızdan koptuk? Vee hatta onlar provakatör mü? (bu son soruyu Emniyet de sormuş galiba, araştırılmış o videodakiler. Bir güzellik gelecek sanırım. Recep (Satılmış) iyi bilir.

Yine o depremle alakalı; işte tartışmıştık (diskus) bu Van için Rock konseri vasıtasıyla yardım etmek iyi mi kötü mü? Ben bir taraf, doğuştan muhalif Mefer diğer taraftaydı. Kader kısmet neyse ne, Mefer kazandı. Biletler taa geçen gün tükendi. Ve yardım aşkıyla yanıp tutuşmayan ben gibiler açıkta kaldı gidemedi :)

Yardım aşkı demişken. O his o arzu içinde olsa insanın, konsere gitmeyi eğlenmeyi vs bekler mi? Yoo Meferin de dediği gibi hiç durmaz aha Kızılay, aha İHH aha tomarla dernek vakıf vs hepsi yardımıcı koordine ediyor. Onlara yardım eder.

Haklı :)

Eveet, bu da Pazar fon müziğimiz olsun. Kendimizi kandırmayalım.

Beterin beteri..

2011-10-21T09:57:00.000+03:00

Sabah sabah akbili kaybetmiş olmamı fark etmem ve para verip İstanbulkart almam biraz keyfimi kaçırsa da Pollyanna her zaman kazanır! Ya ayfonumu kaybetseydim? Yada kimliğimi vs'mi? Valla da billa da daha kötü olurdu..

Ya hayatta da böyle değil mi her zaman? Her kötü şeyde daha beteri yok mu? Gaayet var. Sakın savunma kıvırma vs demeyin, harbiden var. Hiç olmadı, 4 yıllık özürlüler deneyimim bunu gösterdi defalarca.

O biri, birileri

2011-10-19T19:25:00.002+03:00

Kesin kararlıyım, biri bizi yiyor. Sen nasıl bir devletsin ki 30 yıldır bitiremiyorsun bir sorunu. Üstüne, seni bitirmeye de itecek çok şey oldu geçmişte. E nerde şimdi? Bu sabah ölen ercikler sırf siz - her kimseniz - ebinizi daha derin doldurun diye mi öldü?

Hayır eğer öyleyse söyleyin bilelim. Deyin ki Güneydoğu bölgesindeki kaotik vaziyet bizim işimize yarıyor, istediğimiz gibi at koşturuyoruz ve salak mıyız, neden bitirelim? Her yıl en fazla birkaç yüz genç ölüyor zaten, trafikte bile daha çok gidiyorlar! Alt tarafı yılda yüz iki yüz kayıp!

Yer mi?

Bence yemez.

Ama milyonlar her türlü vaadi yer.

Afiyet olsun :\

Sakın bık bık etmeyin

Çektirin Gidin :\

2011-10-19T11:38:00.001+03:00

Neler oluyor birader? Ya aslında boşverin, biliyoruz da. Yine de kızıyor insan. Çaresiz de kalıyor. Daha çok kızıyor o zaman.
http://www.cnnturk.com/2011/turkiye/10/19/cukurcada.26.asker.sehit/633660.0/index.html
Çözüm ne? Ne yapılır da daha fazla genç adam pisi pisine ölmekten kurtulur? Nasıl yapılır da.

Geçmişim beni çağırıyor bu gece. Evet, nasıl başlasak?

2011-09-13T22:01:00.000+03:00

Geçmişim beni çağırıyor bu gece. Evet, nasıl başlasak?

...Özellikle ortaokulla beraber, hep "şu çocuk" oldum ben. İlk zamanlar x ve y'den dolayı, okul biterken biraz düzelmiş ve lisede de kendine sağlam bir duvar örüp harcına etini katan bir gençtim. Duygusuz, gülümsemesiz, şakasız, insani duyguları gelişmemiş, merhametsiz, sessiz, sürekli siyah giyen ve frijit bir buz diyarı yaratıp oranın efendisi haline geldim.

Ama izledim. Sürekli izledim; Tiksindim. İmrendim. Nefret ettim. Özlemini çektim. Aşık oldum. Nefret ettim..Derken öyle patentli bir model oldum işte. Tam sınırdaydım.

Yıl oldu 2002. Üniversite kazandım. Gittim. Gitmeyip ne yapacaktım? Başladım. İlk günler, yalnızlık, yabancılık. Ve öncekinden daha yüksek sert duvarlar. Fakat yemyeşil çimenler?! Kalp simsiyah olunca neye yarar. Cıvıl cıvıl gençler?! Bana dokunmasınlar. Her yerde bir özgürlük havası?! Duvarım yüksek olduktan sonra ne gam!

Derken bölümde bir yer edinmeye de çalıştım. Herkes öyle böyle farklıydı. Ben de olacaktım. Ve oldum da. Kalbimi kaptırdığım ilk kız için sayfalarca analiz yazdım, kendi kendime tartıştım. Ona? Hiç söylemedim. Çevresi hep kalabalıktı. Bana yer yoktu. Şu anda biriyle evli..Daha sonra bir başkasına da bir şeyler hissettim. Büyük yakınlık! Bir gece iyice yakınlaştık. Elini tutum. Dudağını öptüm..Üç gün sonra bana geldi. Dedi erkeklerle yapamazmış! Üzüldüm. Bir hafta sonra kolunda başka biriyle gördüm. Daha da üzüldüm :\ Şu anda evliler. Daha sonra biri daha oldu, bir sevdim bir nefret ettim. İşte eski günlerin tekerrürü dedim. Ama günler gösterdi ki ona sevgim tam kitaplıktı. Onun da bana. Fakat uçlar vardı onda da bende de. Öyle yada böyle 4 yıl geçirdik beraber. Büyümemi sağladı. Zaten benden 4 yıl büyüktü. Ona saygım sonsuz.

Tüm bu gelgitler arasında tanıdığım biri daha vardı. Bölümden genç bir hoca. Uzunca siyah saçları, gözünde gözlüğü, ekoseli gömleği, ara ara çaldığı kemanı ve hep kenarda durmasıyla etkilemişti beni. Ben de onu etkilemiş olmalıyım. Bölümde sen diyebildiği ve duyabildiği bir ikiden biriydim. Geri kalan her şey sizdi ona. Günler ve odaya ziyaretler evine taşındı. Tütsü yakmayı onun sayesinde öğrendim, o çok severdi. İlk votkamı ondan içtim. O New York'lu grubun plak kaydını ilk kez ondan dinledim. O andaki suratım hala aklımdadır. Cenneti görmüş bir çocuk gibiydim..O kadim nemrut duvar çatırdıyordu! Eşlik eden Kemal şarkısı ruhumu dolduruyordu. Mucizeler? O anda dolan gözlerim kadar gerçektiler..

Neil Gaiman'ın karakteri Shadow'un dediği gibi "Ölüler ölü kalmalı" Bu adam da bir sabah eşinin isteğiyle AŞTİ'ye hızlıca giderken çarpan bir minibüs sonucu hayatını kaybetti. Detayları ve fişini çekeni hatırlayan çok iyi hatırlar.. Xanaxlar sebil oldu dağıtıldı, koca koca hocaların gözler oldu çeşme.

Bense aniden bir balonuğa girdim. Dünyam durdu. Derslerim bitti. Kupkuru gözler, çok eskileri andıran bir surat. Ve durdum. Sadece durdum. Birkaç akşam geçti odadan çıkmadım, hatırlamadığım kadar bira sonra açtım Kemal'i. Hiç ağlamadığım kadar ağladım. Tüm içimi ve geçmişimi döktüm orada bana yadigar şarkıya. Saat sonra kendime geldiğimde artık her şey değişmişti. Dünya daha sert ve acımasızdı. Sürekli yer ve yön değiştiren tehlikeler ve anca diğerine yol açmak için duran kötülükler vardı. Oysa yoktu. Bilerek ziyaret etmediğim toprağında huzurla uyuyordu. Benim içinse her şey yeniden başlıyordu.

Ama yeniden başlangıçta yanımda değil, kafamdaydı. Ve ilk olarak o olmaya çalıştım, yolları sevdim sonuçlardan kaçtım. Rol modelime, beni ben yapan adama yakın tuttum yolumu. Ve o yol daha çekici geldi. Varmak gözümde değildi. Duvarımı da tuğla tuğla söktüm.Hala şurada kalıntıları kalsa da, artık duvar yok. Berlin Duvarının yıkılması bir devrimdi. Bu da benim devrimim. Ve nasıl Jean D'Arc'ın Jean D'Arc olması için yanması gerekiyorduysa, senin de orada gözlerini kapatman gerekiyormuş bu olmam, ben olmam, özgür olmam için.

Ruhunu saygıyla anıyorum Sertan Bozkurt hocam! (burada yazarın gözünden bir damla süzülür)

PS: Beni ben yapan sendin. Seniyse sen yapan Jack Kerouac'un On The Road kitabı, bir alt kuşağın incili. İster kader de, kısmet de; ama o kitabın bende rafımda. Ve bir gün yeni bir ben gelirse, işte ona inecek..

arkaplanda çalanlar: jeff buckley - grace forget her so real, silverchair - emotion sickness steam will rise, pain of salvation - beyond the pale, portishead - glory box biscuit humming air mysterons over roads sour times

Sararmış Sayfalar ve Taze Yapraklar..Hepsi Bir Arada

2011-09-12T11:13:00.000+03:00

Sarardılar. Yapraklar da sayfalar da. Uzun süre oldu bir şey demeyeli. Sevenlerim meraklanmış olmalı.
Hadi bakalım, arayı kapatalım. Mümkün olduğu kadar kronolojik sırayla;

Bıraktığımda: Rusya tatili için uğraşıyordum. Evrak topla malzeme topla, iletişime geç düzenlemeler yap. Yol arkadaşım da aynıydı. Neyse, 19 Ağustos gecesi bindik gittik St. Petersburg'a. (Kısaca geçeceğim) 13 gün ve 2 şehir + bir kamp sonrasında döndük. Ama kalbimiz hala orada, o başka :)

Bıraktığımda: Birisine karşı bir şeyler, en azından genel bir olumlu tutum, hissediyordum. Üstünden zaman ve yaşananlar geçti. Artık sanırım öyle hissetmiyorum. En azından bir şeyler olsun çabalamayı bıraktım. Çünkü demek ki onun hakkındaki gerçekler ilk düşündüğüm gibi değilmiş..Aksini kanıtlamadıkça da, vardığım bu "sonuç" değişmeyecek. Ha aksini kanıtlamaya uğraşacak mı? Geçende ona "top artık sende" derken cevabı "peki" idi. Bakalım :\

Bıraktığımda: LDN nispeten yeniydi. Kondüsyonum da yeni yeni kuruluyordu. 2 Hafta Rusyadan sonra gördüm ki gelişmişim. Bir yanda yanımızdaki kapalı spor tesisinde fitness çalışmak için adımlar atıyorum. Diğer yanda da B planı olarak düşünüyorum, her akşam Özgürlük Parkı'na yürüyüp orada da çalışabilirim. Neden olmasın?

Bıraktığımda: Üstümde bir nevi ölü toprağı serpilmiş haldeydi. Artık? Hayır. Bir daha asla. Zaten 3 vakte kadar gireceğim çalışmalar da bunu kanıtlayacak. Hatta kalınız.

Altın da deli yükseldi.

2011-08-10T12:00:00.000+03:00

He ya, öyle birşey var. Neyapsak ki bilemedim. Tamam Varyemez Amca değilim ama düşünmek lazım yine de.

Ee başka noldu ne bitti? Güzel şeyler oldu şimdi uzun uzun anlattırmayın. Ama çok ısrar edenler için:

a. Tatil işlerinde gelişme var, hemen hemen herşey hazır ve fark ettim ki gün yaklaştıkça kaygım heyecanım daha da azalıyor.

b. Bardak altlığı koleksiyonum için bir sürü çekim yaptım dün, balkonda tezgahı fonu kurdum önce. Beyazlılar dışındakileri o fonda çektim hep. Ayrıca Kanada'dan bardak altlığı geliyor! Yani burada ama bende değil henüz. Varol Abime selamlar.

c. Bugün birazcık sosyallik günü olacak. Akşam Belfasttayım.

d. Mac Mini makinamı satıp Ali'nin eski PC'sini 250'ye aldım. Üstündeki ekran kartı yeter, şu haliyle bile mac mini'den daha güçlü..Fakat o satıştan gelen parayı napıcam ona karar veremedim :) Altına yatırsan olmaz, altın çok yüksek. Gümüş desen, beklediğim gibi gitmediği için halihazırdakini de çekip çıkmayı düşünüyorum. Faizse bana gitmez..Neyse, bir yol bulunacak yada Huawei Ideos X5 alınıp kalanı bankaya atılacak, sonraki ay sürüyle izinden dolayı az yatan maaşın yerini dolduracak..

Günlerden Pazartesi

2011-08-05T09:32:00.000+03:00

Bugün Pazartesi. Evet. Yoksa değil mi? Belki Pazartesi işte, neyse ne. İnsan izinde olunca saatin günün hesabını kaçırabiliyor, affola.

Tatil planları fazla ilerlemese de, gereken temel şeylerin hepsi halloldu. Alınacak bir iki parça birşey kaldı o kadar.

Yukarıdaki videodaki adamı, Mabel Matiz, ben sevdim. Jason Mraz vardır, onu da severim bunun gibi. Ama bizimkisiyle yapılmış mini bi röportaj için buyrun: http://parantezicihayatlar.com/blog/archives/799

Bu da Jason Mraz. Gençten bi oğlan işte. Mabel gibi neşeli şarkıları da var, hüzünlü de. Keşke buralara yolu düşse de..

Debelenme Bak

2011-08-03T12:36:00.000+03:00

Etrafta görüyorum ki teknoloji ilerleyince garip adamcıklar türemiş. Bunlar bir yerden bir şeyi duyar duymaz salyaları aka aka o şeyin en üst modeline binlerce para verip huzura varıyorlar. Tüketim onları dürtene kadar..

Audiophile Evliliğinden Bir Kare

Müzik işinde Audiophile denen bir insan modeli vardır, adamlar sürekli daha şu daha bu diye binlerce para verirler. Sadece biraz daha x - y duymaktır niyetleri. Yoldan geçen adam için iyi ses kötü ses vardır. Benim için midtone'lar iyidir ama tizde zayıftır bu hoparlör ama onlar için 31Hz biraz daha yüksek olmalı, 15khz bu kadar reverb yemese iyiydi'dir. Ülkemizdeyse bu tiplerin çakmaları var sürüyle. Kıçı kırık bi ipod Nano ele geçirip ahkam kesenler, üç paraya bi Sennheiser Cx300 2 falan alıp da kendini bi b.k zannedenler..

O bir yana, bir de dijital fotoğraf makinelerinde megapiksel fetişistleri var. Sanıyorlar (daha doğrusu sandırılıyorlar) ki ne kadar MP, o kadar iyi. Evindeki monitör kaç " ki atıyorum 15mp'i tam hakkıyla görebileceksin? Veya hayatında kaç kere poster boyutunda 50ye 80 cm falan baskı yaptırdın ki çektiğin kare büyüyünce piksellerin açığa çıkmasını istemiyorsun. 10mp 15mp 20mp anca onu engeller işte, piksel başına yoğunluğu arttırır.

Full HD, Full+Full HD, Süper Full HD falan da benzer bir debelenme. Odan balo salonu gibi geniş olmadıkça

ve duvarında da en az 120cm (bak en az dedim) bir ekran bulunmadıkça, tüm bunlar teferruat ;)

Ferah tutun gönlünüzü. Günler Ramazan, havalar sıcak.

Dün izinsizdi. Bugün de

2011-07-28T14:43:00.000+03:00

Eveet, dün bugün işe gittim. Ama şu sağdaki resim bir ipucu vermiş olmalı.
Kortizon ve hayatıma yeni giren LDN'nin mucizesi bunlar!! Valla eğer böyleyse, kaç paraysa kaç para ben bu LDN'den kopmam ki yeminlen.

Eveet, ondan başka ne oldu? Google+ olayına iyice girdim ve diğeriyle (etrafımdaki +1300 kişi) temaslara başladım. +1 vermeler, yorumlar, link paylaşımları falan. Güzel bu. Sevdim bunu.

Daha başka? Dün ve bugün toplam 18 kişiyle görüştüm iş baabında. Normalde beynimin yerinden çıkması gerekiyordu! Ama sabahki pharmaton olsun başta dediğim LDN olsun güzel birşeyler olmuş bana. Hatta sabah 0930 gibi bir bankaya bile gittim, dönünce çok yorulurum diye düşünüyordum.

Eee? Yorulmadım olm :D

Neyse, gelişmeler olacak yarın ve Cumartesi, aktarırım onları da. Hadi bye.

Bugün de izinli

2011-07-26T11:33:00.000+03:00

Az önce çok sevdiğim bi arkadaş aradı. Adını hep duyduğum ama tanışma şerefine nail olamadığım bir arkadaşın babası kalp krizi geçirmiş. Çok geçmiş olsun. Baba da demişken, dünkü haber nasıldı? Oğlanla kız tam nikah masasında, kızın baba da geliyor yolda. Ama bizimkiler masada beklerken baba bi trafik kazası geçiriveriyor. Hakkın rahmetine kavuşuyor. http://www.haber7.com/haber/20110725/Balayi-yerine-cenaze-namazina-gittiler.php Kader kısmet diyoruz. Başka ne?

Sağlığa gelince, sol kolum daha iyi ama klavye performansı hala kötü sol elin. Gerçi hakkını yemeyelim. En azından işaret parmağıyla iyi basıyor. Ama ben gibi sol serçe ve yüzük parmaklarını kullananlar anlar, onlarla pek iyi değilim.

Yine izinli

2011-07-25T12:06:00.000+03:00

Bugün biraz daha iyi gibiyim. Sanki sol elim az daha fazla hisseder gibi. Yürüyüşümse garanti daha iyi. Evdeki denemelerim öyle diyor en azından :) (dur hatta biraz daha koridor+salon baştan başa git gel yapayım 11:44)(11:49 kesinlikle daha iyi yürüyorum. hızlı da yavaş da denedim ve vaziyet iyi. sanırım tek kalan da sol eldeki klavye hızımı arttırmak.)

Dubai'de

Madem evde dinlenme için 2 günüm daha var, tatilimiz için biraz daha araştırma yaptım. Herzamanki hobim büyük binalar konusunda sağlam şeyler yaşayacağımı fark ettim. Zaten adamların özellikle Soğuk Savaştaki mimarisi hepten "kocaman, ezen, küçülten" binalar yapmaktı. O yüzden eski Ankara mimarisini de hep sevdim.

Tayvan mı Taylan mı ne

Moskovada. Avrupanın en yüksek TV kulesi

Moskovada yapıcaklar bunu

Bugün de

2011-07-22T14:09:00.000+03:00

Gogılın webmaster araçları olayına girdim, kendimi önemli hissettim! İki blogu da verify ettim, sitemap ekledim ve daha klas gördüm kendimi aynada. Evet bebek, daha klas! Hatta BBC'nin çektiği Perfect Day şarkısının bol katılımlı klibindeki zencinin dediği gibi "I thought I was someone else..Someone good (yeah)"

Neyyse, olay öyle dramatik değil tabii.

İki blog demişken, diğeri de http://enalttakiler.blogpot.com adresindeki. Karıştırmayın! Hmm durun ya karıştırın aslında. İsim babam Gunther Wallraf'ın dehşet bir çalışması En Alttakiler'le yani. Hele onu bir okuyun, bir zamanlar neler olmuş görün, tüyleriniz ürpersin. Sizin tüyleri bilemem de, benimkiler epey titremişti :\

Ayrıca ne var? Eee bizim tatille ilgili güzel gelişmeler. Orada ikamet seçeneklerini arttıralım diye o tarafta ev kiralayanlarla da kontağa geçmeye başladım. Gerçi arkadaş Ağustosla beraber kira değil de misafirlik talepleri yollamaya başlayacak. Ama olsun, opsiyonlar zarar vermez :)

Ee bugün nasılsın bakiym?

2011-07-21T11:21:00.000+03:00

Valla bugün biraz daha iyiyim. Düne göre yani. Ama hala aynı kalça çıkığı yürüyüşüme devam :) Bugün bizim fizyoterapistle bacak germek hareketlerine başladık. Her gün bunları yaparım artık. Onun dışında doktorun verdiği 1mm solüsyona devam, kas ağrıları için başka bişeye de devam. Sabah da Pharmaton aldım bi tane. Zamanında kullanmıştım. İyiydi.

Onun dışında..Altının yükselişi biraz soluklanmak için durdu. Aylardır dipte giden gümüş de gr/2000 seviyesini geçti. Şeytan diyo elde ne kadar varsa sat, altına dön. Ama altın şu anda çok sıcak, ellemeye gelmez. Artık bu şekilde altın-gümüş çeşitlenmiş portföyle devam edeceğim.

Alış Satış

Gram	85.25	86.65		%0

Gümüş	40	40.05		%-0.09

Ondan da başka, tatil için planlar son hız devam ediyor. 1 ay kaldı topu topu. Her nekadar yol arkadaşım bu son gelişmelerden sonra hafiften şüphelense de, eminim ki bu tatilde iyi başaracağım. Benim vaziyeti biliyor zaten. Birazcık anlayışlı olur yeter. Olacaktır. Dmi? :)

Tarihin Tozlu Sayfaları

2011-07-20T11:38:00.001+03:00

BİR DÖNEMİN BİTİŞİ

Desem de fazla inanmayın siz :) Sadece yenisi için eskinin iptal edilmiş hali o. Bugün hallettim pasaport işlerini. Tahmin ettiğimden daha rahat oldu. Gittim randevuma, verdim evrakları ve harçların imzalı dekontlarını; kadın tık tık tık girdi bir iki soru sordu ve tamam. Adresime gelecekmiş bir hafta sonra.

Ayrıca az önce ne fark ettim abi. Bende az miktar da olsa bi yaratıcılık var. Nasıl anladım? Yukarıdaki kareyi yaparken o programın yetmediği şeyler istediğimi fark ettim. Keşke fotoşap kurulu olsaydı dedim..Heyoo :)

Ayrıca II, 2 günlük iznim bitmek üzere. Yarın iş başı. Fakat halen yeterli hissetmiyorum. Atak tarzı bir durum vardı ya. Bakalım artık, olmadı sorumluya anlatırım bir yolunu bulurum. Ama ne diycem biliyor musun? Bugün pasaport için Emniyet dönüşü otobüse binerken en öndeki orta yaşlı adam kalkıp kolumdan tuttu ve yanına oturmam yardımcı oldu.

La!

Olm?!

Ben böyle muhtaç mı oldum yaa?!

Olmuşum valla

Kimi kandırıyorum

Sevgili Amirim

2011-07-03T13:26:00.000+03:00

Hakkında duyanınız vardır. Ankara polisiyesi. Sıkıcı, düz ve gri Ankara'da geçen polisiye hikaye. Öyle diyorlardı. Ben de o ön yargıya kapılmış, ara ara denk geldiğim bölüm tanıtımlarında sıyrık bi polis işte diye düşünüp geçmiştim. Aylar öncesiydi.

Geçende bir gün sıkıldım. Zaten dursun, bakarım sonra deyip indirmiştim epey bölüm. Birinci bölümü izledim..Ve hayatım değişti :) Tamam öyle değişmedi. Fakat bizi bize böyle net yansıtan dizi yoktu. Artık bu var. Şimdi de yaz tatilinde.

Size birine attığım mesajı aktarayım. Mesaj ekşisözlükte atıldı. Güya aykırı, şımarık, uçuk ekşisözlük.
Ben: "behzat ç.de (...) uzun zamandır kendinin popüler kültürde temsil edildiğini görmek isteyen eleştirel bir kitle ile özdeşleşiyor, tanımlıyor (...) velhasıl, uzun süredir muhalif sesler çıkartmak, duymak, kışkırtmak isteyenlerin bağlandığı bir dayanak olarak behzat ç" Şeklinde yazmışsınız.
belki de bu yüzden hakkında 440 sayfadan fazla entry var. bu neticede nutella falan gibi saçma bi fetiş nesnesi değil. izlenilen ve üstünde düşünülen bir yapım.

Ekşi'de Behzat Ç. hakkında çoğu öven 11128 entry (girdi, edilmiş söz) var. Bu tesadüf, heves yada başka bir şey değil.

Saygılarımla Amirim.

Dunning-Kruger Sendromu

2011-06-10T10:15:00.000+03:00

Dunning-Kruger Sendromu

Televizyon izlerken birilerine bakıp da "Ya bu adam bu sığlıkla nasıl buralara kadar gelebilmiş" diye düşündüğünüz oldumu hiç? Ya da işyerinizde sizinle aynı ya da daha üst aşamada bir görevde olan bazıları, sizde büyük bir şaşkınlık uyandırdı mı?; onlara bakıp "Bu cahillik, kendini bilmezlik nasıl fark edilmez?" diye iç geçirdiniz mi? Justin Kruger ve David Dunning adlı iki ABD'li bu hissi çok yaşamış olacak ki, iki psikiyatri uzmanı, 10 yıl kadar önce bir teori ortaya attı: "Cehalet, gerçek bilginin aksine, bireyin kendine olan güvenini artırır." Ve bunun üzerine bir araştırma başlatıldı. Fizyolojik ve zihinsel alanda yapılan çeşitli uygulamaların sonucunda şu bulgulara ulaşıldı:Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimin-dedir.Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlamaktan da acizdirler. Eğer nitelikleri, belli bir eğitimle artırılırsa, aynı niteliksiz insanlar, niteliksizliklerini n farkına varmaya başlarlar. Bitmedi... Cornell Üniversitesi' ndeki öğrenciler arasında bir test yapıldı ve klasik "Nasıl geçti?" sorusuna öğrencilerden yanıtlar istendi... Soruların yüzde 10'una bile yanıt veremeyenlerin "kendilerine güvenleri" müthişti. Onların "testin yüzde 60'ına doğru yanıt verdiklerini" düşündükleri; hatta "iyi günlerinde olmaları halinde yüzde 70 başarıya bile ulaşabileceklerine inandıkları" ortaya çıktı. Soruların yüzde 90'ından fazlasını doğru yanıtlayan-lar ise "en alçakgönüllü" deneklerdi; soruların yüzde 70' ine doğru yanıt verdiklerini düşünüyorlardı. Tüm bu sonuçlar bir araya getirildi ve Dunning-Kruger Sendromu'nun metni yazıldı: "İşinde çok iyi olduğuna" yürekten inanan 'yetersiz' kişi, kendini ve yaptıklarını övmekten, her işte öne çıkmaktan ve aslında yapamayacağı işlere talip olmaktan hiçbir rahatsızlık duymaz! Aksine her şeyin hakkı olduğunu düşünür! Ancak bu 'cahillik ve haddini bilmeme' karışımı mesleki açıdan müthiş bir itici güç oluşturur.'Eksiler' kariyer açısından 'artıya' dönüşür.Sonuçta, 'kifayetsiz muhterisler' her zaman ve her yerde daha hızlı yükselirler.. .Bu arada, gerçekten bilgili ve yetenekli insanlar çalışma hayatında 'fazla alçakgönüllü' davranarak öne çıkmaz, yüksek görevlere kendiliklerinden talip olmaz, kıymetlerinin bilinmesini beklerler... Tabii beklerken kırılır, kendilerini daha da geriye çekerler... Muhtemelen üstleri tarafından da 'ihtiras eksikliği' ile suçlanırlar... "Ne olur fazla mütevazi olmayın!... "Siz de çevrenize şöyle bir bakın" diyeceğim ama eminim bu satırları okurken bile aklınızdan bir dolu yüz, bir dolu isim geçti... Bence Dunning ile Kruger'in, bu çalışmalarıyla 2000'de, Nobel yerine Harvard Üniversitesi' nin Ig Nobel'ini alma nedeni "cahil olmamalarıydı" . Gönlümün nobelini bu ikiliye vererek yazımı Bertrand Russel'in bir sözüyle bitiriyorum: "Dünyanın sorunu, akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır."

Dokunanlar Var

2011-05-18T09:22:00.000+03:00

Olmuş olan ve olacak her şeyin"ama ama ama ben bişi yapmadım kii" diyen tweety edasında yalanlanmasını hiç sevmiyorum. Alttaki haberi gördüm, tam sinirime dokundu. Arkadaşım nasıl bir iştir ki bu, sizler sütten çıkmış ak kaşık maşallah. Sizin HİÇBİR konuda HİÇBİR hatanız yok. Yoo, ama siz meleklerden türediniz..

http://www.haber7.com/haber/20110518/AB-dahil-60-ulkede-filtre-var.php

Yeni Başlayanlar için MS (multiple sclerosis)

2011-04-07T18:33:00.001+03:00

Geçmişte söyle bir rehber hazırlayıp pek çok yerde yayınlamıştım. Bunun üzerine tüm Türkiye'den geri dönüşler oldu. Ama artık tekrar güncelleme zamanı. Sizden ricam, okumanız ve atlamış olabileceğim eklemeleri yapmanız:
______________________________________________________________
günümüzde hem kötüleşen dünya, hem de gelişen tıbbi teknoloji ışığında daha sık görülmeye başlamış ms için bir ms hastasının ağzından - ki o ben oluyorum- yazılmış rehberlerden biridir, relapsing remitting adındaki 1.tip versiyon baz alınmıştır.

bir gün durup dururken çift görmeye başladınız, bir iki üç bu geçmedi! sonra gittiniz iyi bir göz doktoruna; baktı baktı dedi ki gözde sorun yok. ardından da bi de şuna baktırayım diye nörologa - nöroşirologa ve bingo! mr'ın gümbürdemesine katlanmanıza değmiş, nur topu gibi bir msiniz varmış.

- ms klasik bir hastalık değildir, grip gibi ve hatta kanser gibi bile değildir; geçmez. aynı karınız / kocanız gibidir, üstüne ne çok gideceksiniz; ne de az.

- kendinize güvenebileceğiniz bir doktor bulun ve hep o doktorla devam edin (yoksa doktorların oyuncağı olursunuz)

- doktora güvenin derken, açgözlü olanlara fazla kaptırmayın. İsim vermeyeceğim ama bir çapa doktoru var prof. dr. x seansı 700 milyon! evet, YEDİ YÜZ. ama onun kadar kaliteli y, ki o da yine çapada nöroloji anabilim dalı üyesi prof dr y, 350 milyon. isimleri ancak bana ulaşılırsa veririm. prof dr y annemin de doktoru yaklaşık 20 yıldır. sevk ettiğimiz hiçbir hastada da ıskalamadı teşhis ve tedavide. bunu niye söylüyorum? boşa para vermeyin diye, hakedene verin diye. yoksa "bende zengin hastalığı var zaten - bir ara öyle denirdi - doktorum da öyle para alsın" diyorsanız..serbestsiniz tabii.

- sürekli iyi taraftan bakabilirsiniz; bu ms milyon tane kişisel gelişim kitabı okumuşsunuz gibi sizi iyi yönde değiştirebilir. neticede iyi kalmak için "sağlıklı yaşam"ı yaşamanız gerekecek = geç yatmayacaksınız, aşırı derecede alkol almayacaksınız, aşırı yorulmayacaksınız, aşırı sıcaktan uzak duracaksınız, size stres yapan durumları elinizden geldiği kadar uzaklaştıracaksınız.

- erkekler: askerden otomatik muafsınız. bu kimilerine en başta korkunç bir şey gibi gelse de, veya "giderim, sonra gata falan yırtarım bir şekilde" diye düşünseniz de; askerin koşullarını düşününce (eğitim ve stres veren ortam, hele eskaza güneydoğuya düşerseniz) sağlığınızı geri dönülmeyecek kadar bozabilirsiniz. bence bile bile davetiye çıkarmaya gerek yok.

- ms zaman zaman ağır gelebilir. ama bu zamanlarda sakın antidepresanlara meyletmeyin, doktoru da meylettirmeyin; girdiniz mi çıkamazsınız. neticede bilmelisiniz ki, bu da gelip bu da geçecek. atakları kast ediyorum yani, en azından.

- eskisinden daha çabuk yorulacaksınız, aldırmayın. hele güneş altında yürürseniz kesinlikle daha çabuk yorulacaksınız, aldırmayın. avonex gibi belirli bir periyodda iğneniz varsa iğneden sonra halsiz düşeceksiniz, aldırmayın. çeşitli ilaçlar var bu halsizliği geçiren, ucuzlar da. hele bir tanesi vardı, kırmızı şekerler gibi birşey. iğne sonrası üçer beşer içerdim, içebilirsiniz.

- ms derneği, organizasyonu falan herneyse fazla bulaşmayın. çünkü bu hastalığın seyrinde moral herşeyden önemli ve inanın ki bana, sizden çok daha kötü durumdakiler var. (bu madde tartışmalı, halihazırda destek imkanı bulamayanlar ne yapsın?)

- hayatınız boyunca (eğer tıpta bu konuda gelişme olmazsa) multiple sclerosis hastasısınız, hayatınızı bu hastalık uyarınca düzenleyin. mesela futbol oynayan bir kişiyseniz, biraz daha az oynayın. veya hiç oynamayın. plaj voleybolu oynamadan yapamıyor musunuz? yapın. boş zamanlarınızda eminönünde hamallık veya bir inşaatte amelelik mi yapıyorsunuz? buraya kadar okuduysanız..eh, ne diyeceğimi çok iyi biliyorsunuz.

- eğer iş yeriniz anlayışlı bir yerse (kurumsal yapıda bir plaza şirketi / sıcak ilişkilerin olduğu bir aile şirketi), %70'i geçkin özürlü raporu alıp (ms hastaları yasal olarak gereken %40'ı alabilmekte) bunu beyan ederseniz bir sürü avantajdan yararlanabilirsiniz; erken emeklilik, vergi indirimi, maaşta ufak bir bonus. gerçi bu iki ucu pis bir değnektir..mutlak zorunda değilseniz, hiç girişmeyin rapora beyana vs.ye. durup dururken etiketlenmenin anlamı yok.

- her hastalık az çok farklı gider ve kişiden kişiye değişir. ama ms bunun zirvesidir, annenizin msi bile sizinkisinden farklı olacaktır; onda işe yarayanların sizde de yarayacağını sanmayın. annemden biliyorum :)

- üstteki maddeye rağmen, yürüdüğünüz yolu çoktan yürümüş birini bulun. bulun ki o kişi sizin rol modeliniz olsun, nasıl olmanız gerektiği konusunda sizi yönetsin - esin versin.

- çevredekiler soracaktır, "çocuğun olursa ms ona da geçer mi?". diyeceksiniz ki, "benimkisinin ms olma ihtimali, seninkisinden az fazla; o kadar". ama eşiniz de ms hastasıysa, o zaman "az fazla" miktarı, pek de öyle az kalmayacaktır. ancak yine de şizofreni gibi %50 kadar muazzam bir geçiş olasılığı olmayacaktır. rahat olunuz ve oldurunuz.

- son olarak: ms'i duyanların aklına genelde (rahmetli) futbolcu fenerbahçeli sedat gelmekte. bilin ki alakası yok. çünkü o kişi als idi. siz ise ms'siniz.

Heppi Bir Arada

2011-03-01T13:18:00.000+02:00

Haber: Digitürk Google Aleyhine 2 Milyon TL'lik Zarar Davası Açtı

Geçen yaz ilk kez kapatılmıştı. Sanırım tekrar bir erişim engellemesi yolda. Neyse artık, her şeyi aştık bunu da aşarız.

______________________________________________________

Güzel, çok güzel olaylar içindeyim. Gelişmelerden haberdar ederim..Desem de inanmayın, tek bir fotoğraf bile olmayacak. Bir süre için :D Bilen biliyor zaten, bilmeyenin de bilmesine gerek yok. İleride parmakta yüzük görünce anlarlar ;)

______________________________________________________

Lazım Olan

2011-02-22T19:05:00.000+02:00

Lazım çok şey.

En önemlisi de odaklanma. Hiç şaşmadan dümdüz onu düşünme.

Ben?

Başarılıyım. Yok gözümde yok aklımda başkası.

Balon geri gelecek.

Gelecek.

Mahir'in İkraha Doyduğu An..YAY!! :)

2011-02-21T17:58:00.000+02:00

ikrah
isim, eskimiş (ikra:hı) Arapça ikr¥h

1 . Tiksinme, iğrenme.

2 . İsteği dışında bir şey yaptırma.

Son 4 yıldır çalıştığım yerde her seferinde benzeri olsa da, iyi niyat ya, projeler yapıp dururum. Amma velakin verilmiş sözler hiçbir zaman tutulmaz. Fakat bizim salak us-lan-maaz..

Kreşendo No:1

2011-02-20T22:56:00.000+02:00

Şarkı başlar: Amorphis - Skyforger
Yazı başlar: Çocuklar balonlarla oynamayı sever. Genelde. Çoğu! En azından yani. O balonun patlaması da üzer. O anda dünyalarının yegane mutluluğu olan balon artık yoktur. O kadar kötü olmasa da, ona yakın kötüler de vardır. Olmaz mı?
Şarkı: Calla - Fear of Firefiles
Yakın kötü, komşu kötü ve aslında daha kötü; balonu elinden almaktır. O anda dünyalarının yegane mutluluğu olan balon artık yoktur. Ama yok da olmayabilir. Çünkü elden giden balon hala orada. Fakat onun orda değil. Görebileceği yerde. Ama onun orda değil. Akabindeyse? Dudağı bükülür..

Son şarkı:

Clann Zù - And on the fifth day he placed everything he owned in the centre of the room

and he watched it burn

as he recited all the beautiful words

that had ever come out her mouth

...

Muhteşem-mi Yüzyıl?

2011-02-10T10:20:00.000+02:00

Vay anam vay! Resmen yılbaşıyla beraber nokta koymuşum bloga. Tamam öyle aman aman heves yok içimde o ayrı. Fakat yazmak çizmek tam benim sevdiğim bir uğraştı. Artık ne olduysa oldu ve o kadar da sevmemeye başladım. Herrneyse..

Dün akşam son zamanların tartışmalı dizisi Muhteşem Yüzyıl'ı izledim biraz. Sonra reklam arasında kalkarken düşünüyordum ki "dedikleri kadar varmış". Yöneltmek istediğim eleştiri şu:
50 yıl önce bile evli olsun olmasın kadın - erkek muhabbeti bambaşkaydı. Dedelerimizden de biliriz, hangisi gençken öyle 2010 tarzı ilişki yaşamıştır kadınlarla? Tabii ki hiçbiri. Kaldı ki 50 değil 100 değil, kabaca 500 yıl öncesinden bahsediyoruz bu dizide. Ve günümüzün kadın erkeğinden hiç farkı olmayan bir Kanuni Sultan Süleyman ile Hürrem Sultan görüyoruz. İşte bu nokta bence sadece izleyiciye beğendirmek ve reyting yapmak için çekilmiş bir numaradır.

Paylaş

Bu yıl aslında iyiydi!

2010-12-31T13:00:00.000+02:00

Bir yıl daha bitti ve ben de klasik "bu yıl nasıl oldu" hesaplarına girdim. Şöyle oldu aslında,

a. Her şeyden önce, 2010 benim için bir harcama yılıydı. Bekar olmam ve aile evinde kalmam gibi faktörleri düşününce, harcayacak çok da param oldu ve bu sayede hayatımı donattım.
b. Garip bir ironiyle, 2010 benim için bir tasarruf yılıydı. Bu yıl harcadığım kadar, hatta rakamlara bakarsam harcadığımdan daha fazlasını da yatırım amaçlı kullandım.
c. Fakat 2010 benim için sosyal anlamda bir açıdan kötü bir yıldı. Çevrem öyle kayda değer ölçüde genişlemedi, bir kaç kızla yakınlaşmama rağmen kız arkadaşım olmadı, ortamlara fazla girip çıkılmadı.
d. Aynı zamanda da 2010 yılı artık geleceğe daha çok önem vermeye başladığım yıl oldu. Yukarıda bahsettiğim tasarruf, bahsetmediğim ev alma tasarısı ve 2011 kpss'ye hazırlanmaya başlamak gibi şeyler oldu.
e. Yukarıda sosyal anlamda kötü yıl demiştim. Fakat müzik açısından değil. Bu yıl hem pek çok konserin yılı oldu , hem de beni memnun eden bir ses sistemi kurdum.
f. Bu yılda kötü olan bir şey vardı ki bana yeniydi. Önceki zamanlarıma kıyasla neredeyse hiç kitap okumadım, mesleki eğitimlere katılmadım. Tüm aktivitelerim kendime dönük olmuşken; bunlar nasıl olduysa eksik kaldı.
g. Amaa, bu geçen yılın bana en büyük katkısı şu oldu ki; artık eskisi gibi kurallar planlar düzenlere dayanmış biri değil, spontan da davranan biri oldum. Şöyle ki, mesela Beşiktaştan Kadıköye vapurla dönerken konuştuğum kişinin teklifiyle Kadıköye iner inmez Mecidiyeköy'e gittim. Bakınca çok yol, çok vasıta. Ama spontan. O anda. Fazla düşünmeden. Belki de bu yüzdendir ki yollar artık gözüme gelmiyor.

---------------

Az önce öğle tatiline dışarı çıktım ve turladım biraz. 50tl'lik Sarar gömleğe bile elim gitmezken 80tl'lik Damat'ları görünce..fark ettim ki boyum o kadar da uzamamış. Evet :)

Duvar, iki yön aynı yön..

2010-12-06T11:07:00.000+02:00

Duvar.

Amacı korumak. "Korumak". Beni senden uzak tutmak. "Korumak". Senin, benim yakınına gelmemi istememek. "Korumak". Aynı havayı bile solumayı istememek. "Korumak". Senden, beni görmeni bile istemeyeceğim kadar nefret etmek.

Peki ya hiç düşündün mü?

Amacı korumak. "Korumak". Seni benden uzak tutmak. "Korumak". Benim, senin yakınına gelmemi istememek. "Korumak". Aynı havayı bile solumayı istememek. "Korumak". Benden, seni görmemi bile istemeyeceğin kadar nefret etmek.

Hep düşünmüşümdür. Duvarlar kimi kimden korur. Deliyi mi akıllıdan, yoksa akıllıyı mı deliden..Geçmişe baktım. Cevap belli. Akıllılar var. Deliler de var. Ama ölüm, terör, kan, acı, gözyaşı hep akıllıda. Deli? Tümüyle masum..

Paylaş

Yağ Sızdıran Motor (mu?)

2010-11-30T12:24:00.000+02:00

Dünya cidden garip oldu. Wikileaks sağolsun :)

Ben dahil pek çok kişi en başta alkışladı. Hayret içinde helal olsun dedi. Ama ben dahil pek çok kişi artık uyandı. Cevap arıyor. Böylesi muazzam evrakları basit bir erin, basit bir yöntemle ele geçirmiş olabileceğini sorguluyor. Sorgu sınırsız, düşünce de. Hatta o denli geniş uzanır ki bu - öyle olduğundan şüphelenilen - 11 Eylül misali bir durum da olabilir. Misali bir durum? Kendi kendine. Sonuçlara bakınca öyle. Muhteşem kılıf oldu 9/11!

Bakalım wikileaks olayı ileride nelere götürecek..

Paylaş

FTR

2010-11-26T10:55:00.000+02:00

Son bir haftadır fizik tedaviye gidiyorum her sabah. Çeşitli hareketler, ağırlıklarla çalışmalar ve en son yaptığımız denge çalışmalarından önce, yaklaşık 20dk da fitness salonunda body yapanların çok iyi bildiği aletlerle 3er set 10 tekrardan. Bir ay süresi var. Bitince, en baştaki adamdan ötede olacağım orası kesin. 5 gün bile bir şeyleri değiştirmeye yetti.

İlk seansın bitiminde, Fizyoterapist bana demişti ki "yarın tshirt getir" neden? "terleyeceksin" peki. Dedim ve getirdim. O gün yoruldum. Hayatımda öyle yorulduğum azdır. Ardından tüm gün uyumamaya çalıştım. Mikro uykular kurtardı beni. Yoksa yatak olsa uyurdum mu uyurdum. Sonraki gün şaşırdılar. Kaslarım hamlık yüzünden ağrımıyordu. Ben de şaşırdım aslında. Bisiklet bile kasıklarımı ağrıtırdı. Uzun süre binmeyince normaldi.

Bugünkü seansım esnasında yeni biri geldi. Genç bir kız. Tekerlekli sandalyede. Yeditepe öğrencisi. Trafik kazası geçirmiş. Belden aşağı felç. Sesi canlıydı, yüzü güleçti. İnanıyordu ki yeterince çalışırsa eskisi gibi koşup oynamayacak olsa da, en azından iki ayağı üstünde durabilecekti. Buradan sadece 2 ay faydalanabilecekti. Devletin kuralları var. Ama takdir ettim. Gençliği inancını besliyordu. Büyük ihtimalle başaracak da. 40 yaşındayken aynı duruma gelse? Bence o kadar çabalamazdı. Fakat kızda inanç vardı.

Önemli bir değişken inanmak. Kimileri korlarda yürüyorlar. Veya eşiklerini yükseltiyorlar. Öbür yandan? Orası kötü ve kanlı. Tarih kıpkırmızı kandan. Yüz binler ölü. Topraklar kıpkırmızı. Sırf inanç yüzünden. Veya sayesinde. Hasan Sabbah oldu, Vikingler oldu. Haçlılar oldu. Güney Fransa dümdüz oldu. İnanç bizde de oldu. Çanakkale'yi kim unutur? Öleceğini bile bile mevziden fırlamak. Dümdüz emirle olacak iş değil. Veya GS zamanında UEFA aldı. Yetmedi Süper Kupa da aldı. Takım çok mu güçlüydü? Hayır, inanç vardı.

Bu sabah da

2010-11-25T12:11:00.000+02:00

Bu sabah da tesisteki fizyoterapi ünitesine gittim ve 1 saat boyunca garip gurup hareketler yapıp terledim. 8er 10ar kiloluk ağırlıklarla havalı isimleri olan hareketler yaptım. Bir tanesinde de 40 kiloya çıktım. Zorlanmak eğlenceliydi. Şu anda yorgunluğun doğal etkisi, uykum var deli gibi. Fakat bir yandan da okumam gereken 105 sayfa :) Neyse bulurum artık bir yol.

Paylaş

En Sevilen Seri Katil

2010-11-19T09:42:00.000+02:00

şu adamın şirinliğine bakın!

Duygular bir insan için önemlidir. Ve süreçler sonucunda oluşur. Yani, duygu = sonuç. Bir kere kazanıldıktan sonra da bilinçsiz olarak o anki duruma en uygun şekilde tekrarlanırlar. Ardından da davranış gelir.

Duygu->Davranış

Şahsen çok sevdiğim (ve gerçeğin oldukça doğru yansıtıldığı) kara mizah - gerilim dizisi Dexter'daki baş rol adamı Dexter (Michael Hall) da davranışlarını duyguya oturtmuş bir adam. Duyguya oturtmak derken, duygusuzluğuna daha doğrusu. O, sadece üvey babasının ona çocukken aşılamaya başladığı ilkelerle büyümüş ve kendisininmiş gibi benimsemiş ama bu süreçte tüm duygularından da arınmış biri.

Henüz minik çocukken anneniz gözünüzün önünde canlı canlı elektrikli testere ile doğranır ve siz de o berbat geriye kalanların ve kan gölünün yanında 3 gün yalnız başına bırakılırsanız, oluşabilecek travmayı hayal etmek zor. Fakat seri katilliğe götürmesi anlaşılır. Zaten tüm seri katillerde öyle yada böyle bir çocukluk travması görülür. Bu ister kötüye kullanım olsun, ister taciz, ister tecavüz; fark etmez. Zaten sanırım öyle yaşantılardan dolayı da kimi seri katillerde anlaşılması zor bir "adalet anlayışı" vardır. Bir nevi intikamdır onları güdüleyen. O yüzden genelde tek bir "tür" üstüne yoğunlaşırlar. Tür derken de, cinsiyet, görünüm, davranış v.b.

Peki bizimkisi ne yapıyor? Mükemmel yansıtılmış ve gerçekleşmediğinde kötü hissettiği seri katilliğini Raskolnikov-vari bir sorgulama taşımadan, basit ve dümdüz bir şekilde "kötü adam"ları öldürüp, bir o kadar titizlikle parçalayarak ve paketleyerek yaşıyor. Adalet duygusu eşliğinde içindeki boşluğu dolduruyor. Poliste kan analizcisi olarak yıllardır çalıştığı için de neyin nasıl olacağını biliyor ve iz bırakmıyor. Duyguları oluşmamış bir sosyopat olduğu ama üvey babanın yardımıyla "idare etmeyi" öğrendiği için de, cici - efendi - sessiz - akıllı uslu olarak geçip gidiyor. Zaman zaman içindeki derin boşluğu doldurmak amacıyla başka kişilere bağlanıyorsa da, Dexter her zaman Dexter kalacaktır.

Paylaş

İslam Stili

2010-11-17T20:40:00.000+02:00

Geçen bi zamanda otobüste çarşaflı bir genç kızın postacı çantasına gözüm takıldı. Üstündeki örtüler kadar siyahtı. Ama onların olmadığı kadar ilgi uyandırıcıydı. Üstündeki "Oku Kur'an'ı şarj et imanını" yazısı beni benden alıverdi :) Vay be dedim, İslam o ciddi, kapalı ve sakallı imajdan çıkmış! Ardından bugün o çantayı araştırırken ne göreyim?

Şaşkınlıkla vay anam vay dedikten sonra görüyorum ki bu Almanya merkezli ama dünyaya dağılmış bir şirketmiş. Kurucuları Türk olan (nedense şaşırmadım) bu şirket, İslam'ın değişen yüzü tadında ürünleri tüm dünya çapında satıyormuş.

Bana sorarsanız, çook güzel ve anlamlı dizaynları var adamların. Hani kimin aklına gelirdi ki dümdüz yatan çöp adam gibi bir şey yapıp altına "Al Akhira: The Final Destination" diye döşemek? Neticede dalga geçmiyorlar. Hafife de almıyorlar. Tek yaptıkları, İslam'ın bilindik doğrularını modern zamanlara uyarlamak olmuş.

Aslında olay yapılmayanı yapmaktan ziyade, cüretkarlık. Denenmeyeni deneme cüreti. Hele Danimarka'daki Hz. Muhammed karikatürleri hala hafızalardayken böyle büyük bir işe girmek (ve başarılı da çıkmak) alkışlanacaktır bence. Tamam Hristiyanların dinleri ve İsa'yla olan ilişkileri tarzı bir durumda olalım demiyorum ama en azından biraz sempati! Biraz gülümseme. Çok mu?
http://www.styleislam.com/

PS: keşke dizaynlardan bazıları sokak sanatı usulü, böyle underground tag atar tarzda falan olmasaydı. Çünkü çağrışımları İslama iyiye hizmet etmez.
PS2: Amerika'nın shop ekranı daha güzel http://www.styleislam.com/us/shop/stop-wars-C27102/

PS3: Duydum ki Üsküdar'da dükkanları varmış.

Paylaş

İyi bayramlar diler!

2010-11-16T17:23:00.000+02:00

İşim engelli çocuklar ve aileleri. Başta zor gibi görünse de, alışınca karakter değiştirici :) Öyledir ki, eskiden normal çocukları ve bebekleri bile sevmeyen ben; çocuk ve bebekleri sever oldum sayelerinde. Ha Mahir abileri aşağıdakileri de apayrı sever, o başka :)

Paylaş

Nedenlere Dair

2010-08-27T22:36:00.000+03:00

Aniydi gidişin ve bana geri gelişin. Ama bu gelişin içinde sen yoktun. Gelen, sadece hayaletindi. Evet sen öldün. Hem de çoktan öldün. Peki neden hala buradasın?

Senden sonra bir çok oldu hayatımda. Bedenler değişti suratlar değişti. Sesler ve kokular. Ruhlar. Hepsi değişti. Ve ben de değiştim. Bıraktığımdan farklı bir yerdeyim şu an. Ama sen mezarında değilsin. Bilirsin, ölüler ölü kalmalıdır. Peki sen neden kalmadın?

Tüm filmi geri sarsam, ileri sararken sen olmazdın. Öylesine istemezdim seni.

Lütfen hoşçakal...

Paylaş

Soru - Cevap: Çocuklar ve Silah

2010-07-07T11:28:00.001+03:00

Soru: Sabah iki tane çocuğu oyuncak silahlarla birbirine ateş ederken gördüm aklıma takıldı. Aklı, mantığı nedir bu oyuncak silahların? Şu anki düzene çocukluktan alıştıralım ki sonra sorgulamasınlar zihniyeti mi var yoksa gerçekten çocuk gelişiminde belli faydaları var mı? evet zararlarını biliyorum. ancak yararları da var mı onu merak ediyorum. yani psikologun biri çıksa "evet şu şekilde düşünmeyi geliştirir" dese rahatlayacağım :)

Gelen Bir Cevap: dün yolda bulduğu köpük kutu desteğini ortadan kırıp bir süre silah yapıp oynadıktan sonra bahçe tellerine takan bir oğlan gördüm.
sanıyorum ki genlere işlemiş bir durum.
tüm oyuncakları ortadan kaldır, tüm orduları lağvet, yine de iki oğlan çocuğu misketleri veya herhangi birşey için dövüşecektir. bu güç gösterisi kimi canlılarda zarara yol açmasa ve sadece gösteriş ile bitse de, insan ırkı herhalde en zararlı çıkanlardan biri olsa gerek.

her zaman en güçlü döl kazanıyor. rahme düşerken de, rahime düşürürken de. insanlar bu gücü para, mevki, bedensel güç gibi kavramlarla örtüştürmeye çalışsa da sonuçta yaradılış ile ilgili.

birçok beceriyi geliştirir. strateji, dostluk, cesaret, özgüven... ama bunu kimi çocuk silahla yapar, kimi satrançla mesela.

Benim Cevap: Aradığın psikolog benim ve çıkıp diyorum ki eski yunandan gelen bir deyiş vardır; silahın kendisi de şiddet çıkarır...

Doğamızda var meselesi sallantılı. Olayı Roussoeau ile Hobbes'in insanın doğasının iyi mi kötü mü olduğu tartışmasına (tabii bilfiil tartışamadılar) kadar gider de gider. Şu an itibariyle elimizde ancak bakış açısı kalır. Eğer benim fikrimi öğrenmek istersen; insan %100 doğada doğsa, gelişse ve yaşasa bile dolaylı yoldan da olsa şiddete meyilli olacaktır. Çünkü istediğini almak için alet yapmayı veya kullanmayı akıl edebilen varlıklardanız. Hatta bunların en gelişmiş beyinlisiyiz. Ve bir yerde gördüğümüz besini almak için, eğer çok açsak başkasına izin veremeyiz. En nihayetinde bizler de çeşitli içgüdüleri olan canlılarız ve varlığımızı sürdürmek için ne yapmak gerekiyorsa yaparız..

Çocukların silahla oynaması hadisesinde silahın kendisinin bir faydası yok. Ha fayda derken, + şeyleri alırsan yok. Fakat çocuklar o oyuncak silahlarla atıyorum terör ve kantır rollerine sıkı sıkı sarılıp counter strike oynamaya karar verirse, yada nebliim Rainbow Six falan gibi taktik adam vurma oyunlarınu canlandırırsa, o biraz başka. Evet onda bir nebze kazanç var. Ama bolca (-) katacağı bence aşikar. Misal, tabancanın sıradanlaşması. Doğal olması. Karadenizde de silah çok doğal olduğu için kafası kızdığında çekip vurmaktan çekinmez oradaki insanlar. Ha tabii tüm Karadenizliler öyle değildir. Ama görünen köy kılavuz istemez, erken yaştan silaha maruz kalmak ileride hayatına almayı kolaylaştırır.

Paylaş

Duvar.Birinci

2010-07-02T15:12:00.001+03:00

Bir taşı başkasının üstüne koyunca olur sana yükselti. Taşları yanyana koymaya devam edersen olur sana engel. Mütemadiyen devam edip de bir şeyin etrafını çevirirsen olur sana duvar.

Tahminimce insanlar bir şeye sahip oldu olalı duvarlar da hayatının parçası oldu. Sahip olunan bir şey sürekli korunmak istendi ona sahip olmayanlardan. Bu bir yığın buğdayken veya üç beş koyun keçi vs. olunca özel bir durum yoktu. Adam binbir emekle yetiştirdiği ekinlerini onları emek harcamadan elde etmek isteyenlerden korumak istiyordu, nedir? En başta evet böyleydi. Peki sonra?

Sonra yine koruma amaçlı duvarlar başladı. Zaman geçti, bir toprağı koruyan savunmalı bina - ki adı kale oluyor - daha da savunmalı olsun diye etrafına çekildi. Yada gitti hükümdarın teki bir bahçe yaptırdı kendine. Öyle bir bahçeydi ki tam cennet bahçelerinin taklidi. Sonra gitti adeta bi evladı korur gibi etrafına duvarı ördürdü kimse dokunmasın diye. Yada orada aşk vardı, sevdiğine kimse el sürmemeliydi. Bazen de hayatta kalma içgüdüsü oldu ve Çin Seddi gibi muazzam yapılar inşaa edildi.

Tüm bu taştan duvarlar iyiydi. Dışarıdan gelenler elini kolunu sallaya sallaya içeri giremiyor, içerdekiler de kafalarına göre dışarı çıkamıyordu. Korumalı ve kontrollü giriş çıkışlarıyla, adeta bir varlık sembolleriydi. Ben varım ve BURADAYIM demenin, hakimiyeti ilan etmenin havalı bir yoluydu. Zira o zamanlar en havalı yol, genelde en işe yarayan yoldu.

Yine zaman geçti ve geçti ama bir şeyleri ele geçirmek için duvarlar engel olmaya devam etti. Ama artık birkaç bin yıl geçmiş, insanlar duvarların aşılmazlığı karşısında gerçekten sıkılmıştı. İşte tam o sıralar bir grup sivri akıllı patlayan siyah toza sahip cisimleri yukarıdan atmanın yolunu buldu. Buna topçu dedik. İşte o an duvarların artık sadece taş israfı olduğu andı. Hızla anlaşıldı ki artık koruma amaçlı duvarla uğraşmak faydasızdı. Nede olsa iki iç zıpır gelip patlayıcıları yukarıdan aşırtıp yine belleri bükecekti.

Derken insanlar ürettiklerini daha çok üretmenin yolunu buldu. Bildiğin su! Altında ateşi yakınca oluşan duman daha fazla üretim yapılması için bilmemkaç işçinin işini görüyordu..Ve böylece uzun yıllar geçti görece sukunette. Tabi görece! En azından kimse birbirini dünya çapında yemedi. Bu da böyle gitti de gitti. Ama tabii her güzel şey gibi bu da bitecekti ve ilk dünya savaşı koptu. Hikayesi de vurulan bir paşa oğlu yada öyle birşeydi.

Bu tırıvırı hikaye yüzünden beş altı yıl birbirini yiyen insanlar duvarları da unutmuştu. Devir dümdüz saldırma devriydi. Ve haliyle dümdüz de savunma. O yüzden savunma hattı adında askeri bir olay doğdu. Sağlam zırhlı kalın betonlu ve bol silahlı duvarlar yaptılar. İçlerini de oyup toprağa oturttular ki kimse saldırıp geçemesin. Fikir etkileciydi. Barbarları durduran Çin Seddinden beri böyle muazzam bir savunma hattı çekilmemişti. Ülke başarıya ulaşacak ve vahşi düşmanı daha duvara el süremeden sapır sapır dökecekti!

Etkileyici fikir, o pek barbar ve vahşi düşmanın 2. dünya savaşında bu duvarın etrafından dolaşmasıyla absürt komedi haline geldi. Anlaşıldı ki duvarlar hatlar da yararsız. Ama halen de erişimi istenmeyen çeşitli şeyler var? O zaman napıldı, en eski taktiklerden biri izlendi, yer altında derine gömüldüler. Veya en uzak dağın en yüksek tepesine çıkarıldılar. Bütün bu çabalar, iyi veya kötü - öyle yada böyle - doğru yada yanlış korumak içindi..Takdire şayan bir hırs, evet..

Devamı 2. yazıda Bugünlere gelecek ve ötesine gideceğiz.

Paylaş

Zamanın Donduğu An

2010-06-18T11:58:00.000+03:00

Hayatı çok şükür güzeldi. Öğretmendi. Evli ve iki çocukluydu. Emekliliğine az kalmıştı.
Vakti dolsun, memlekete göç edeceklerdi. Her ne kadar oturdukları yer muteber sayılsa da, büyükşehir büyükşehirdi. Kendisi gibi yaşını başını almış eşi de fabrikada bir kazadan sonra malülen emekli olmuştu. Çocuklar da iyice büyümüş, biri evli diğeri de nişanlanma arifesindeydi.
Hayattan zevk almasını bilirdi. Gerek yıllardır yaşadığı Büyükçekmece sahilinin modern havası, gerekse de kendi mizacından dolayı açık bir insandı. Sosyalliği sever, gezmek dolaşmak büyük haz verirdi. Çevresinde de kemikleşmiş bir arkadaş grubu. Yıllardır tanıyordu hepsini. Doğal nedenlerle gruptan çıkanlar olsa da, açık havada yada çay bahçesinde oturmak, içtenlikle konuşmak ve paylaşmak yıllardır hiç bırakmadıkları bir aktiviteydi.

O sabah, her zamanki sabahlardan biriydi. Mayısın sonuna doğruydu. Güneş tüm ihtişamıyla ağır ağır yükselirken, o da gözlerini açtı. Uyanma vakti gelmiş olmalıydı. Zaten gecenin sıcağının da etkisiyle fazla uyuyamamıştı. O yüzden de yatak sefasını uzatmamaya karar verdi ve doğruldu. Ayaklarını yere koydu ve yüzünü yıkamak için banyoya seyirtti. Yolda hafiften topalladığını fark etti. Sağ bacak nedense normal gücünde değildi. Neyse, illa geçerdi. Yüzünü yıkamak için musluğa uzandığında nedense zorlandığını hissetti çevirirken. Herhalde eşi gece tuvalete gitmiş ve musluğu kapatırken fazla sıkmış olmalıydı. Diğer elinin de yardımıyla musluğu kapatıp mutfağa gitti ve her sabah yaptığı gibi demliğe çay, çaydanlığa su koydu. Çayı çok severdi. Okulda da sürekli içerdi. Ama evinde tomurcuklu çayın kokusunu okulda asla bulamazdı. çayın o bahar kokuları burnuna gelirken, çaydanlık su dolarken elindeki kasılmayı umursamamaya çalıştı. Ağırlaşmıştı çaydanlık. Bundan daha normal bir şey olamazdı.

Çay demlendi, eşi kalktı, kahvaltı yapıldı, kadın giyindi, okula gitti, akşam oldu, eve döndü.

Sabahki değişiklikleri kafasına takmamıştı. Ama sağ bacağı tüm gün hafif hafif topallamaya devam etmese iyi olurdu. Sağ eli kolu da artık nedense eski gücünde değildi. Allah allah, bir gecede olabilecek şeyler miydi bunlar? Vardır bir hayrı diyip devam etti. Ve böylece

Aylar geçti. Aylar geçerken, sağındaki o topallama ve güçsüzlük hiç geçmedi. Doktorları sevmezdi, genelde ukala olurlardı beyefendiler ve hanımefendiler. Ama günlerden bir gün sağ tarafındaki tüm arazlara hafifen peltek konuşmaya başladığını fark etmesi eklenince tam anlamıyla karaları bağladı. Tamam yaşından dolayı elden ayaktan kesilebilirdi. Görülmemiş bir şey miydi sanki? Ama dil? Ve hele her ne kadar daha emekli olmasa da işi öğretmenlikken dil?

Kendine güçlükle söz geçirip doktora gitmeye karar verdi. Aslında doktora gitmek hala problemdi. Hangi doktora gidecekti? Düşünüp taşınıp arkadaşlarına da sorup bir nöroloğa gitmeye karar verdi. Ama gitmişken iyisine gitmeliydi. Yine arkadaşları devreye girdi ve arandı tarandı; Şişli'de muaynehanesi olan bir Çapa prof. doktoru bulundu. Randevu alındı, gidildi ve doktor önce klasik "takip et, bak,it,çek,kaldır,indir" gibi fizyolojik direktiflerden oluşan ön muaynesini yapıp içeri, dağınık odasına yönlendirip sözü ona verdi ve şikayetleri dinledi. Kadından bir beyin MR'ı istedi. Ama bizimkisi bunu beklemiyordu. Olanları kolay kolay ciddiye almayan karakteri beyin MR'ı gibi nokta atışı bir tetkik karşısında titredi, soru işaretlerine boğuldu. Bunları da sordu ama doktordan net bir cevap olamadı. En önemli sorusu "Ne olabilir doktor bey?" oldu. Aldığı cevap kesin ve netti. "MR'dan sonra konuşacağız"

Kendisine karanlık gelen bir ses tonuyla duyduğu cevap onu daha da kaygılandırdı. Ama fark etti ki adam haklıydı, tetkik olmadan ne diyebilirdi ki? Ardından yakında görüntüleme merkezine gitti ve elinde doktorun yazdığı kağıtla MR'ını çektirdi. Hayatındaki ilk beyin MR tecrübesiydi ve ne kadar çevrelerde hoş bir şey olmadığı duymuş olsa da, düşündü ki "görmem lazımmış". Tüm o traktör motoru benzeri ve düzensiz ritmde gümbürdemeyle geçen yarım saatin ardından raporu yarın almak üzere çıktı ve eve gitti.

Raporu alacağı sabah, hayatının en tatsız sabahlarından biriydi. Ne kadar da pek önemsememeye çalışsa da, aralarında artık olmayan arkadaşlarının kimilerinin son günlerini nasıl geçirdiğini çok çok iyi biliyordu. Tüm o kaygısız, hayatı seven ve zevk alan yapısı onlar gibi muhtaç halde geçen bir zamanı kaldıramazdı. Gezip görmedikten sonra, yada hiç olmadı bir çay bahçesinde pırıl pırıl güneşli bir vakitte güzel bir çay için eski dostlarla laflayamadıktan sonra hayatın ne anlamı vardı? Evet eşi ve çocukları bir şeydi. Ama hayata kendisi için gelmişti en nihayetinde. Tamamen kendine ait zevkleri olmalıydı ve fazlasıyla da vardı.

Böyle düşüncelerle önce merkeze uğrayıp zarf içinde raporu ve fimleri aldı ve doktorun yolunu tuttu...

O günün üstünden yıllar geçti. Bir gün artık evlenmiş kızı, hakkında iyice kaygılanıp onu psikoloğa götürmeye karar verdi. Tavsiye üstüne yine Büyükçekmece'de bir tanesini buldu. Randevuya annesinin kolunda geldi. Ağır ağır içeri girdiler. Aynı ağırlıkla anne koltuğa oturtuldu. Ardından kız bir iki ön bilgiden sonra çıktı ve tüm hareketleri kadar konuşması da ağırlaşmış anne ile genç psikoloğun seansı başladı. Haftada iki seans temposuyla üç ay kadar görüşüldü. Anne artık biraz daha keyifliydi. hastalığı yüzünden ellerini ve bacaklarını fazla kullanamasa da, elleri yüzünden çoğunlukla kızının yakın ilgisine bağlı olsa da ve konuşması da iyice bozulmuş olsa da, hayat güzeldi!

Derken, seanslardan birine gelinmedi. Olabilir diye düşündü psikolog. Bir, iki oldu. İki de üç olunca..birşeyler vardı ve aramaya karar verdi. Telefonu çıkan kızı özür diledi ve bir sonrakine geleceklerini söyledi, kapattı. Ses tonundaki kasvet barizdi. Bir sonraki seansa gelindi. Kız annenin oturmasına yardım etti ve çıktı. Yüzü düşmüş gibiydi. Bir iki sıradan sorudan sonra, psikoloğun karşısındaki artık yaştan ve hastalıktan darmadağın görünen o eskilerin neşeli, kaygısız ve hayatı seven kadını ansızın bir soru sordu:

"G-gg-ggün-nnn-neş..nnn-nn-nee-dd-een..dd-doğ-ddoğğu-yyo-yor?"

O an zamanın durduğu andı. O an benim bittiğim andı. Güneşin neden doğduğunu soran bir insan. Şu anda yazarken bile sarsıyor. Öyle bir soruydu, hiç bir yanıtı yoktu. Olan yanıtlar da kifayetsizdi..Hastalığı yüzünden hep korktuğu ve hep reddettiği muhtaç yaşama düşmüş olan ve tüm varlığıyla ölmek isteyen, bir intihar teşebbüsü yüzünden hastahanede iki buçuk hafta kalan bir insana hangi yanıt verilebilirdi?

Kadın bir hafta sonra öldü. Ani ve ağır bir akciğer yetmezliğiydi. Ciğer bile artık daha fazla ızdırap vermeyi reddetmişti. Açıkçası beni ve eminim ki çevresindekileri mutlu eden bir gidişti bu.

Hayatı yaşayamadıktan sonra salt varolmanın ne anlamı vardı?

Epilog__

Kadın "Amiyotrofik lateral skleroz" hastasıydı. Yani ALS. http://tr.wikipedia.org/wiki/Amyotrofik_lateral_skleroz
Paylaş

Psikologsal Çığlık

2010-05-27T11:00:00.001+03:00

Beni bilen bilir, bilmeyen de tahmin eder ki diğer insanlarla fazla içli dışlı biri değilimdir. Ne öyle üçyüzbeşyüz üçyüzbeşyüz takılmayı severim, ne de dağ bayır piknik senin sayfiye benim dolaşmayı. Tüm bu a-sosyalliğin bir sonucu olarak da kitaplara yöneldim. Onların yanında da Allah ne verirse artık :) Derken bi gün psikolog oldum. Nıhahahaa artık hepsini bilecektim! Tüm insanların kodunu çözecek, tüm sosyal mekanizmaları yalamış yutmuş biri olarak aralarında çalım sata sata dolaşıp bana birisi leb dediğinde leblebi ağacının tohumunu bırakan leblebi bitkisinini dölleyen arının kanat açıklığının karekökünü anlayacak ve anlatacaktım.

Tabii bunlar benim salak düşüncelerimdi. Hayatsa bambaşka tasarılar kuruyor ve beni yormaya başlıyordu aslında. Bugünse bir nevi dönüm noktası oldu. Arka arkaya iki tane danışman kendimi kötü hissetmeme yol açtı. Hayır onlar klasik "berbatın da berbatı koşullarda yaşayan ve 4 ağır zihinsel engellisi olan aile" değillerdi. Öyle olsalardı iş nispeten kolaydı. Biz evet sizin iyiliğinizi istiyoruz kapısı ve eşliğinde gelen "ancak buraya kadar yardım edebiliriz" yolu her zaman açıktı ve aşina bir sızıydı onun çaresizliği. Fakat bu seferkiler, kafamda kavramsallaştıramadığım vakalardı. Ve inanın bana, bir psikoloğu bu ciddi yaralar ve düşündürür.

Kavramsallaştırmak, bizim için üstünde çalışılabilecek bir çerçeveye oturtmaktır. Nasıl göremediğimiz bir şeyle normal şartlar altında samimi olamazsak, çerçevelenmemiş bir sorunla uğraşmak bir o kadar zordur. Neyse, bu vakalardan biri aşağı yukarı şöyle bişeydi: Dışarıda çok iyi, cici, efendi, sakin vb bilinen 24 yaşında bir kız. Fakat eve gelince cadının en dik alası. Hayır bu cadı, sade cadı da değil; ondan ziyade ota boka öfke patlamaları yaşayan bir kişi. Ama evet, sadece evin içinde :) Neyse, öyle böyle şöyle bir saate yakın görüşüp normal seans süremi de aştıktan sonra fark ettim ki hayır anasını satiim, BU KAFAMDA BİR YERE OTURMUYOR.

Diyen olabilir, git o kafaya baktır hacı diye. Ama bu kafa neler gördü de bir ambivalans durumunu aşamayacak? Herneyse, vaziyete göre evet kız dışarda dünya tatlısı ama evde cadının cadısı. Ama NEDEN yok. Anasını satiym, hiçbir yolla ortaya çıkan bir neden yok. Sürekli "hiiç, öylesine" var bana cevap olarak geri dönen. Ha akabinde sinirimin bozulması ve olaydan tamamen kopup karşılıklı gülüşmemiz de var ama o konu dışı :) Lan yoksa kasıtlı mıydı??

Çok şükür ki seansın sonunda, artık son sözler sarf edilirken ufak bir ışık alabildim ve madara olmadım. Tekrar çok şükür, bu sefer de yatmadım ters köşeye. Ama yine de neymiş? Herşey bir nedene bağlıymış :D

.
.
Tüm bu yazdıklarım eski bir anımı hatırlattı şimdi:

"Dün 2 - 3 aydır görüştüğüm bir danışanımın seans günüydü. Üstünde çalıştığımız konu, iş bulamamasından (2 yıllık bir halkla ilişkiler bitirmiş ve iyi bir işi hak ediyormuş) ve "hakkında-12 tane-olumsuz özellik-yazabildiği-ama-hernasılsa-ve-nedense-hala sevdiği-fakat-1 aydır da-karşılıklı-gurur-yapmaktan-dolayı-görüşülmeyen" şizoid özellikler sergileyen sevgiliden dolayı mutsuzluğuydu.

Umutlarımı pek çok kere yerle bir eden bu danışan ne yazık ki taş gibi sabit fikirliydi ve vardığı o farkındalık düzeyine rağmen yine de ısrarlıydı şikayet ettiği durumlar hakkında değişim göstermemeye. Velhasıl, seansı kısa kestim uzun bir yoldan gelmiş olmasına rağmen. Çünkü o seansta daha fazla devam edersek profesyonelliğimi daha fazla koruyamayacaktım. Ve bu "profesyonelliği koruyamama" da en son istediğim şeydi, zira eğer o anda kişiye psikoloğu olarak değil de "kızmış bir arkadaşı" olarak yaklaşırsam hem büyük ihtimalle bir daha seansa gelmeyecek, hem de sahip olduğu eser düzeyde olumlu duygu durumu da kaybedecekti.

Neticede, o seans bitti ve sıra önümüzdeki haftanın seansında. Umarım yaptığım son hamle işe yarar da görmesine yardımcı olduğum şeyleri içselleştirip iş bulma konusunda somut bir çaba içine girer. Eğer girmezse, çok daha çetin günler beni bekler..."

PS: O danışan bir daha gelmedi. Bana da iyi bir deneyim oldu.

Paylaş

Oyundan Ötesi Call of Duty Modern Warfare

2010-05-10T11:25:00.001+03:00

Oyunseverler bilecektir, Call of Duty adında gerçekçi bir "adam vurma oyunu" vardır. Birinci oyunda 2. dünya savaşında herhangi bir askerken ikinci, üçüncü, dördünce de vaziyet değişmedi. Bu dört oyunu bulmuş seri durmadı devam etti ve Call of Duty Modern Warfare ismini alarak devam etti. Geçen yıl da Modern Warfare 2 çıktı ve oyun dünyası Modern Warfare ile hırpalanmışken, bu sefer iyice karıştı.

Modern Warfare 1'de oynayanı eğer düşünürse hırpalayan birden çok bölüm vardı ve genel olarak bu tarzı düşününce, anormal bir yenilikti. Bu yazıda ikinci oyuna girmeyip sadece Modern Warfare 1'i konu alacağım. İleride anlatırım neden.

Bölümde kahraman Amerikan özel tim askerleri Ortadoğulu "kötü adam"ı tomarla ter döküp en sonunda bulmuştur. En sonunda onun sesinin geldiği odaya girip "bölüm sonu canavarı" ile kapışılacakken, bir bakılır ki sadece tekrarlayan televizyon yayını..gibi birşey!! Neyse ki CIA falan iyidir, esas yeri söylerler ve giderler indiririz.

Ardından binayı terkeden askerlerin telsizleri tekrar konuşur "uh oh, burada bir sorunumuz var" Sorun, zaman ayarlı ve filmlerdeki gibi geri sayan bir nükleer bombadır. Bunu duyan adamlarımız kaç kaç kaç modunda helikopterlerine koşar, kaçan kaçar ve bizimkiler de canhıraş havalanmışken...bomba patlar!

Gelen patlama dalgası bizimkiler dahil herkesi yutar ve paramparça eder, bizim helikopter de paramparça çakılır ve ekran kararır...

Bölüm aslında burada başlamaktadır. Ağır ağır uyanan adamımız belli ki berbat haldedir, ama yine de son bir umut dışarı sürünür. Tek gördüğü kıpkırmızı ve paramparça bir şehir, yükselen devasa mantar bulutu, kül ve alev alev yanmakta olan bir çocuk parkıdır.

Tam burada alışıldık Amerikan rüyasını bekler ve yaklaşan kurtarma helikopterlerini ararken, adamımız bir metre daha sürünebilir, sonra dayanamaz ve düşer, her şey biter..

Bu neden etkiledi? Çünkü yüzbinlerin bir anda ölümü ve sistemin kendi içinden sistemin malubiyeti resmedildi. Çünkü alışıldık son dakika kurtuluşu olmadı. Çünkü oyun tarihinde ender - belki de ilk kez - oyuncunun karakteri oyun bitmeden ve hiçbir kurtuluş şansı olmadan öldü..

Böylece oyun tarihindeki en radikal sahnelerinden biri yaşandı. Ama burada bitmedi, ikinci oyunda henüz başlamadan önce "Bu bölüm böyle böyle böyledir, yine de oynamak ister misiniz?" uyarısı çıkan bir bölüm vardı. O bölümse ikinci yazının konusu olacak. Yazacağım yazı kimilerini kesmeyebilir, onlar da USA Today falan ciddi gastelere baksınlar. Zira bahsedeceğim bölüm en ciddi basın organlarına bile taşındı..

Paylaş

Şüphenin Bir Adım Ötesi

2010-05-06T15:20:00.002+03:00

PARANOYA Herkesin kesin sizin peşinizde olduğunu hissi

İnsanlarda normal şartlar altında kendiliğinden oluşan bir iki duygu durum vardır. Bunların biri de şüphelenmektir. Şüphe, görünenin arkasında başka bir şey olduğunu düşünmektir. Olan olayın öncesi ya da sonrasında tereddüt etmektir. Tereddüdün eşliğinde, olan olayı rahatça sindirebileceğimiz bir çerçeveye sokmak için cevaplar aramak gelir. Bu yüzdendir ki bir bütün olarak bilim, ki temeli şüphedir, böylesi gelişmektedir.

Bizlerde doğal halde bulunan duygulardan biri şüphe, normal şartlar altında olan her şey gibi zararsız, hatta yararlıdır. Tehlikelerden korur, götürüsü getirisinden fazla olacak maceralardan alıkoyar, güvenilecek ve dayanılacak insanları seçtirir, oluşturduğumuz organizasyonlarda dayanıklılığı sağlar ve daha akla gelmeyen birçok yarar sağlar.

Fakat her şeyin fazlası gibi, şüphenin de fazlası yararlı değildir. 1912 yılında Alman psikiyatristi Kreapelin'e teşekkür ederek bir hastalık olarak sınıflandirdigimiz ve ismine "paranoya" dediğimiz aşırı korku ve kaygıdan doğan aşırı şüphecilik, şüphe gibi gerçeklerden kaynaklanmaz ve mantık dişi alanına girdiği için gerçeklere de götürmez. Sıklıkla da depresyon, takınç ve şizofreni gibi bozukluklarla dirsek temasındadır. Öyledir ki paranoyak bir düşünce olan "tüm insanlar kötülüğümü istiyor" rahatça Depresyon veya esliğinde başka işaretler varsa Paranoid Şizofreni tanısına götürebilir.

Paranoid düşüncelerin kimi tipleri vardır.

A. Kıskançlık Temelli: Düşük öz güven, benlik algısı ve saygısı durumlarında oluşabilen ve diğerlerinin hayatini cehenneme çevirebilen ve dışa vurulursa engelleyici olabilen paranoid düşüncedir.

B. Delüzyon (Sanrı) Temelli: Dünyayı değiştirecek çok önemli buluşları olduğunu ama gizli teşkilatların ona engel olduğunu iddia eden kişi.

C. Bedensel Temelli: Her hangi bir yüzeyle temas ettiğinde bulaşacak parazitlerin ağzına kadar tırmanarak onu hasta edip kovalarca kusturacağını düşünen kişi.

D. Erotomani Temelli: Televizyonda gördüğü veya konserine bir iki kere gittiği bir ünlünün ona asık olduğunu düşünen kişi.

Özetle görüyoruz ki basit şüphe olarak başlayan şeyler de eğer mantık sınırına takılmazsa paranoya dediğimiz hastalıklı düşünceye dönüşebiliyor. Kendimizi ve etrafımızı korumak için bize düşen şey, şüphelendiğimiz herhangi bir şey karşısında biraz durup, serinleyip, ondan sonra soruları sormak olacaktır. Ha şüpheler yine de yükseliyorsa da erkenden bir uzman yardımı almak en doğrusudur. Erken olmasına özellikle dikkat çekerim; ilerledikten sonra yardım almaya güvenemeyeceğiniz kadar sınırı geçmiş olacaksınız.

Kişilerdeki şüphe ve onun üst hali paranoya kabaca böyleydi. Fakat bu kadar değil. Bir de en yakın örneğini 11 Eylül sonrası gördüğümüz politik paranoya var.

Uzaktan bakınca en tehlikelisi olabilen bu tür, tamamen sosyal mühendislik eseridir. Paranoyaya eşlik eden korku doğal değil, medya ve başka kaynaklar yoluyla yaratılmıştır. Bu yüzden de haliyle asıllı ve mantıklı bir korku değildir.

Haklarında kışkırtılacak "öteki"ler belirlenmiş, "mağdur" halkta da "yabancı" düşmanlığı anlamına gelen xenofobi had safhaya varmış haldeyken önlerine gelen doğru yanlış iyi kötü her şeyi hiç sorgulamadan kabul etmektedir. O yüzden de böyle durumlarda, ileride apaçık zararlarına bile işleyecek olsa da, "onları cansiperane koruyan yüce devletlerinin bekası" adına her şey gık çıkarmadan kabuldür.

Yanısıra, uygulayan devlete de iç işlerinde büyük bir meşrutiyet tanınmıştır. İstediğini tutmak ve bırakmak ve sonra yok etmek, hem de hesap vermeksizin, serbesttir.

Bkz. Nazi rejimi, Soğuk Savaş, 11 Eylül'den sonra ABD, Domuz Gribi v.b.

Paylaş

Çocuk İstismarı

2010-04-29T15:26:00.001+03:00

İstismar: Birinin iyi niyetini kötüye kullanma (TDK)

Bugünlerde, çocukların yetişkinlerin ufağı olduğunu düşünülen Orta Çağ zamanlarında değiliz. Global manada öyle bir modernlikteyiz(!) ki, ataerkil anaerkil derken şu anda çocuğun güdümünde devam eden "çocukerkil" aileler var.
Bakınca, çocukların yasalarla sabit hakları var mesela. Hadi hiç olmadı salt insan olarak bile pek çok hakları var. Ki bunlar zorla aldıkları haklar da değil, hep ihsan edilmiş ve daha iyiye gitmeyi amaçlayan izinler.

Çocuklu olanlar bilir. Normal şartlar altında öyle değerlidirler ki hem anne hem çocuk hastaysa kim için doktora gidilir? Veya çocuğun ve babanın bir şeyleree ihtiyacı varsa, kimin ihtiyacı önce karşılanır? Yada bir şey yapılacak ve çocukla alakalı bir durumdan dolayı yapılamama ihtimali varsa, o şey bırakılır yapılmaz mı yoksa çocuk mu ortadan geçici olarak kaldırılır?

Çocuklar uğruna yaptığımız ve sizin de zaten bildiğiniz iyi şeyleri burada saysam bitmez. Ama bu madalyonun sadece bir yüzü ve hayat da olmasını istediğimiz kadar adil değil. Ve sadece Amerikada 2007 yılında 5.7 milyon çocuk bir şekilde istismara maruz kalmış.

İstismar derken tek bir boyut yok:

Ama biz sadece ana boyutlara bakarsak;

a.Savsaklamak/İhmal
Bu basitçe boşlamak anlamında. Yani, çocuğunun temel ihtiyaçlarına aldırmamak. Mesela yemek vermemek, su içirmemek, hijyenik koşullarda yaşatmamak, tehlikelere karşı korumamak, gerektiğinde doktora götürmemek, ebeveyn olarak geliştirici bir duygusal atmosfer sağlamamak vs.
Tahmin edebileceğiniz gibi çocuğun yaşı büyüdükçe savsaklamadan dolayı zarar ihtimali azalıyor, çünkü çocuk kendini idare edebilir hale gelmeye başlıyor. Fakat buna rağmen, çocuk istismarı içinde en büyük yüzdeyi savsaklamak/ihmal alıyor. Neden? 1-Çünkü insan hayatındaki en kolay şeye bağlı; davranmamak. 2-Kapsamı geniş, ihmal yolları bol ve pasif bir süreç.

b. Fiziksel İstismar

Dünya üzerinde çoğu ülkede çocuğun canını veya sağlığını riske atan davranışlar hem yasalar manasında, hem de ahlaki olarak yasaktır. Ama ne yazık, inanılan tek bir gerçek yok:
İş gücünün pahalılığından yakındığımız dünya ekonomisinde, doğru olmayan ama ne yazık ki ucuz iş gücü yollarından biri; çocuk işçiler.
Bir yetişkinin tutumlarını değiştirmek zorken, küçükken beyni yıkanıp doğru ortamlarda ölüm kusanlar; Afrikadaki eli keleş tutan çocuk militanlar.
Normal ve doğru besleyebileceğinden, bakabileceğinden vb. fazla çocuk yapıp ortalığa salıp doğru düzgün büyümesini bekleyenler: hiçbir etkili ceza almayan çocuk cepçiler.

c. Duygusal/Psikolojik İstismar
Tanımlanması ve tespiti en zor olan istismar türüdür. Yoğunca yaşanan isim takma, gülünç düşürme, kişisel eşyaların veya hayvanının tahribi, uygunsuz veya aşırı talepler, etiketleme veya utandırma gibi olaylar bu kategoriye girer. Bir diğer örneği de rahmetli eşin yerine çocuğu koyan dul kadınlardır. Diğer bir benzer de çocuğu doğduğu cinsiyetin karşıt cinsiyetininin kalıplarında yetiştirmektir.

d. Cinsel İstismar

İnsanları en çok yaralayan ve duyanları öfke dolduran istismar tipidir. Cinsel uyarım ve tatmin almak için eşdeğer bir yetişkinden ziyade bir çocuğu kullanmak demektir. Kapsamına çocuk pornosu da çocuk taciz / tecavüzü de girer.

Cinsel İstismarı gerçekleştirenler: %78,5 Ebeveyn

(ABD'yi baz alan tablonun ülkemiz için pek de farklı olduğunu düşünmüyorum)

Bu açıkça belli olabilecek istismar tipi mağdurlarda en ağır etkiyi bırakan kategoridir. Çünkü gerçekleştirenlerin pek çoğu halihazırda çocuğun tanıdıklarındandır. Varılmış istatistiklere göre istenmeyen eylemi gerçekleştirenlerin %30 kadarı yakın ailedendir (kardeş, baba, amca, dayı, yeğen v.b.) Ve tahmin edileceği gibi, güvenilmiş birinden gelen "kötülük" en iz bırakacak olandır.
Teknik olarak bakınca da, kaygı bozukluğu, travma sonrası stres bozukluğu ve depresyon en yaygın görülen etkilerdir. Oyun terapisi seanslarında da bel bölgesine dikkat çekecek kadar çok ateşli/kesici/delici oyuncak silah bağlayan çocuklardaki ortak geçmiştir.

Konu kabaca böyledir. Bu konu hakkındaki literatürün çoğunluğu her zaman olduğu gibi yabancı dillerdedir. Ama sadece buzdağının görünen kısmıdır. Çünkü bu çok bol katmanlı bir konu ve sadece "etkileri" bile bir kitap çıkartırır. İşte bu yüzden burada kesiyor ve sizi bu konuda güzel düşünülmüş bir mesaj&görselle başbaşa bırakıyorum.

Çocuk Olmak Acıtmamalı

Paylaş

Koleksiyon 1: Bardak Altlığı Koleksiyonu(m)

2010-04-22T18:33:00.001+03:00

Ecnebilerin beer coaster, bizim de bardak altlığı deyip geçtiğimiz değişik gramajlardaki renkli ve dizaynlı kartondan basılmış yuvarlak veya kare şeyler...Kimine göre sadece bir araç, bana ve benim gibi obsesif koleksiyon meyilliler için de amaç. Evet amaç, bardak altlığı koleksiyonu yapmak amaç.

Bunun için neler lazım?

a. Bir amacın kişisi olabilecek düzeyde tutku.

b. Eldeki parçaları güzelliklerine kanıp bardak altlarında harcamayacak bir irade.
c. Gezintiye çıktığında masaları kesecek araştırmacı bir göz.

d. Elde olmayan bir parça görünce içeri girip rica edecek cesaret.

(çalmıyoruz! cık cık cık)

e. Biriken parçaları saklayacak ve 3 yaşındakilerden uzak tutacak güvenli bir mekan.
f. Daha çok insana ve parçaya ulaşmak için daha geniş bağlantı ağı, twitter friendfeed facebook v.b.

g. Eline geçen parçaları göndermekten üşenmeyecek arkadaşlar,

bkz. aşağıdaki fotoğraf

PS: Berlinden gelecek 4 altlık da yoldadır. Temmuz ayında bir parti Almanya ve ABD karması daha gelecek.

h. Ciddi koleksiyonerlik için gerekecek para, bunları satan yerli yabancı çok var! Aslında bu bir koleksiyon etiği meselesi. Ben çok param da olsa parayla satın almam mesela.

Yaklaşık 3 yıldır biriktirdiğim ama son iki üç ayda ciddi bir çaba harcadığım bardak altlığı koleksiyonum şu anda 60 - 70 parçaya ulaşmıştır. Niyetim, yukarıdaki maddelerin özellikle f bendinde daha çok durup daha çok yurt dışından bardak altlığı gönderilen biri haline gelmek.

Modelim Vladimir Gerlish'tir. Koleksiyonu 12 yaşında başlayan adamın şu anda 106 ülkeden 14623 tane bardak altlığı var!! Bu hayvan evladı kadar olmasam da, neden en azından mesela 250 tanem olmasın ki?
Ha bu arada unuttuğum son madde: ı. Özlem Akın veya Seda Arkan misali gönüllü arkadaşlar :)

Koleksiyonumu takip etmek ve katkıda bulunmak isteyenler için:

http://enalttakiler.blogspot.com/

Paylaş

That Boy Needs Therapy V: Dayak Cennetten Çıkmaz..

2010-04-14T11:04:00.000+03:00

Evveliyatı için:
bkz. http://www.tahinpekmez.org/?m=show&sa=3356
bkz. http://www.tahinpekmez.org/?m=show&sa=3535
bkz. http://www.tahinpekmez.org/index.php?m=show&sa=4028
bkz. http://tahinpekmez.org/?m=show&sa=6710

En sevdiğim danışanımdan bahsedeceğim sizlere. Evet psikologların da danışanlarına karşı hisleri olur. Neticede biz jetonlu kola makinesi değiliz ;)

22 yaşında, erkek, üç kardeşin en küçüğü, 12 yıldır çalışıyor, açıktan lise mezunu, kirli sakal, ağır hareketler, normalden yavaş konuşma, duygu belli etmeyen bir surat, zayıf el sıkış, kollar kavuşmuş oturma, kesintisiz göz teması.

Kendisi İstanbulda doğmuş. Ailesinin sosyo ekonomik düzeyi ortaymış ama kendini hep sorumlu hissetmiş ve çocukluğunda çalışmaya başlamış. Okul ve çalışmayı bir arada götürmüş hep. Ama liseyi kaldıramamış bu tempo ve okulu bırakmış. Daha sonra açıktan devam etmiş.

Çalıştığı iş çanta işi. Yıllardır çalışa çalışa uzmanı olmuş ve şu anda çalıştığı yerin ortaklarından biri haline gelmiş. Çanta işi konusunda kendine çok güveniyor ama daha iyisi çıkarsa kapısı kapalı değil, küçümsemediği sürece elini öperim diyor.

Danışan hakkındaki esas hikaye şu; kendi ifadesiyle "hiç eve ait olmadım". Altını araştırınca, babası onu yıllar boyunca nedensiz sayılabilecek şekilde yere sürekli dövmüş. Annesi de hiç karşı çıkmamış. Sokakta bile babadan dayak yediği için, komşuları bir keresinde çocuğun onlardan olmadığını söyler olmuş.

Bu dayaklar 17 yaşına kadar devam etmiş. Bir gün evden kaçmış ve bir yıl kadar dışarıda arkadaşlarında yaşamış. Ailesi sık sık geri çağırmış. Kendisi bir yıl boyunca yüz vermemiş. Akabinde geri dönmüş. Ama bakmış dayak yine aynı, nalet gelsin diyip tekrar evden kaçmış. Bu kaçaklığı babasının kanser teşhisi alıp onun geri çağrılmasıyla olmuş. O teşhis bir kırılma olmuş. O andan sonra danışana bir daha hiç eskisi gibi davranmamış. Davranacak da olsa danışan hazır, "pişman ederim bana el kaldıranı"

Bana geldiğinde, daha doğrusu annesi tarafından gönderildiğinde sorunu "çabuk öfkelenmek ve öfkelendiğinde gözü hiçbir şeyi görmemek" idi. Bu problemli ve uyum bozukluğu yaratan bir davranıştı. Seanslarımız boyunca odak noktamız da bu oldu.

Evet bu danışanımla görüşürken "babanın nedensiz dayağı" olgusunu şimdilik beklettim. Annenin çocuğunu korumamasını da. Her ikisi de engin sular ve amacımızdan uzağa taşıyacaklar.

Şu anda vardığımız noktada, öfkesini hafiften de olsa kontrol edebiliyor. En azından öfke yaşantılarında statü farkına göre daha düşük öfke puanları verebiliyor. Ve daha da sevindiricisi, öfkesinin yükselmeye başladığının farkına varıyor artık. Bu yükselen öfke durumlarında kendini geri tutacak eşya olsun kişi olsun bir müttefik arayışında. Çünkü kasten adam öldürmenin 24 yıl olduğunun çok iyi farkında...

____

İnsanın insanı dövmesi kötü bir şeydir. Daha kötüsü, babanın çocuğunu dövmesidir. En kötüsü de babanın oğlunu nedensiz yere dövmesidir. Dövülmeden dolayı hem çaresizlik gelişir ve bu da genel manada depresif bir perspektife götürür. Fizyolojik sıkıntıları saymıyorum! Üstüne bir de nedensiz olunca özellikle küçük çocuklar zihinlerinde hiçbir yere oturtamaz ve şiddeti düşük olsun olmasın tam anlamıyla travmatik bir yaşantı haline gelir.

Karşımızdakini dövmek baba / anne - çocuk ilişkilerinde çözüm değildir. Sadece kendi öfkemizi çıkarmış oluruz. Ama karşımızdakinin o anda veya gelecekte hisleri?

Paylaş

That Boy Needs Therapy IV: YANSITMA-san daha iyi olur..

2010-04-02T11:52:00.000+03:00

Ne zamandır bunu yapmıyordum. Öncekiler için:
bkz. http://www.tahinpekmez.org/?m=show&sa=3356
bkz. http://www.tahinpekmez.org/?m=show&sa=3535
bkz. http://www.tahinpekmez.org/index.php?m=show&sa=4028

Dün bir danışanımla başladık görüşmeye.

Kadın; 32 yaşında, orta okul mezunu, 15 yıldır tekstilde, 3 aydır işsiz, 3 kız kardeşten en büyüğü, 2. evliliği, bir tane 15 yaşında erkek çocuğu var. görünüşü sade, giyim kuşam mevsime uygun, mimikleri ifadeyle tutarlı, ses tonu orta-sakin, duygu durum stabil.

Neyse işte bu kadın bana geldiğinde "oğlumla derdim var" diye girdi konuya. Anlattı anlattı anlattı ve bu arada ben de işimi yaptım, çeşitli sorular sordum, bir çerçeve tasarlayıp ilk seans için bende kalan bir hipotez kurdum. 45 dakikalık görüşmenin rahat 30 dakikası onun oğlundan kaynaklı problemlerle böylece geçti. Oğlu da (annenin ifadesine göre çok hareketli bir çocuk, ne oturup dersine konsantre olabiliyor ne de ilgilendiği bir şeyle uzun süreli ilişki kurabiliyor ama bu yıl eskiye göre kendi kendine biraz hafiflemiş, artık eşyaları eskisi kadar çok kaybetmiyor veya dürtüsel para harcama davranışı çok hafiflemiş. ama yaptığı işleri genelde kendi kendine yapmazmış. ayrıca dış çevrenin güdümünde biriymiş ve takdir edilmek onun davranması veya davranmamasını etkilermiş.) teşhis almamış bir DEHB (dikkat eksikliği ve hiperaktivite bozukluğu)

Tüm bu bilgileri çıkardığım 30 dakikadan sonra görüşmenin rotasını bana gelme nedeni olan oğlundan çıkarıp kendisine yönettiğimdeyse, perde açıldı, maskeler düştü ve neyin ne olduğu anlaşıldı. Açıkçası bu kadar hızlı çözülmesini beklemezdim. Ama demek ki çoktan hazırmış. Bir manada sevindim. Çünkü artık ayak oyunları aşaması bitmiş ve direkt yaklaşım başlamıştı. Ayrıca rahatladım da, çünkü artık o an orada olmayan bir kişi ile uğraşmak yerine hemen karşımdaki "ele alınabilir" kişiye dönmüştük. İşte kendisine dönüşüm de görüşmenin kırılma noktası oldu bir bakıma; duygulandı ve ağlamasına izin verdim bir süre. Ardından kendini toparladı ve anlatmaya devam etti.

Görüşme ses kaydı ile kayıt edilmiş olmadığından sizlere trankript dökemeyeceğim ama bu kırılma noktasından sonra ortaya çıkana göre, anne oğlunu övmez; bilakis ne zaman hata yapsa yüksek sesle kızgın halde tepki verirmiş. hayır dayak olmamış fakat ödüllendirme de olmamış, yapıcı eleştri de. Ondan ziyade, görüşmeye gelen kadının annesi ona hiç öyle yapmamasına rağmen, oğluna "sen zaten yapamazsın" veya "bırak boşver, beceremedin yine" minvalli tepkiler vermiş durmuş..

Bu çıkan sonucun kimilerine komik gelebilecek bir çelişkisi var. Anne, oğluna olan yaklaşımının yanlış olduğunun farkında. Oğluna yaptıklarının kendisine yapılması role playimizden bunu her ikimizde çok net gördük. Fakat farkındalığına rağmen, aksi yönde adım da atmamış. Daha doğrusu atamamış. O enerjiyi bulamamış kendinde. Daha da doğrusu, kendisini çoğu konuda doğruyu yapabilecek biri olarak hiç görmemiş. Ve bu yüzden de hep kolay yolu, kızmayı seçmiş. Bu aslında bir nevi yansıtma. Kadın kendinde gördüğü değersizlik halini çocuğunda da görmeyi bilinçdışı düzeyde istiyor gibi.

Özetle, kadının durumu depresyon diye bağırsa da üstünde biraz daha çalışmaya değer bir vaka bence. Çünkü hem burada yer vermediğim, hem de görüşmede hızlı geçilmesine göz yumduğum kimi noktalar var.

Burası da çıkarılacak sonuç bölümü:

a/ Çocuklarımızın yapamadıklarından ziyade yaptıklarına odaklanmak hem onları daha öz güvenli yapar, hem de muktedirlik hissi oluşturarak dışa olan bağlılıklarını azaltır.
b/ Ne kadar kötü şeyler yaşarsak yaşayalım, sorun çoğu zaman çocukta değildir. Sorun %80 bizde veya aile sistemindedir. Ama terapiste "oğlum şöyle kızım böyle" diyip gelmek bir nevi savunma stratejisidir.
c/ Sorunun çocukta olduğu durumlarda da çok yüksek ihtimalle aslında ebeveynlerin veya her ikisinin bir sorunu çocuğa yansıtılmıştır. Ve çocuk da nasıl başa çıkabileceğini bilmediği sorunla başa çıkmak için "çözülmesi gereken problem" olarak algılanan durumlar gelişmiştir.
d/ Kimi durumlardaysa, çocuk "günah keçisi" haline getirilmiş ve ebeveynlerin çatışmaları sürtüşmeleri vs. çocuk üstesinden gitmektedir. Bu yüzden sağlıklı olmak isteyen bir ailenin, sıkıntıları kendi aralarında ve çocuklara yansıtmadan ve onları "anne baba" sistemine katmadan çözmeleri en hayırlısıdır.

Paylaş

Bakış Açısı

2010-04-01T21:37:00.002+03:00

Söylediklerinize dikkat edin; düşüncelere dönüşür...
Düşüncelerinize dikkat edin; duygularınıza dönüşür...
Duygularınıza dikkat edin; davranışlarınıza dönüşür...
Davranışlarınıza dikkat edin; alışkanlıklarınıza dönüşür...
Alışkanlıklarınıza dikkat edin; değerlerinize dönüşür...
Değerlerinize dikkat edin; karakterinize dönüşür...
Karakterinize dikkat edin; kaderinize dönüşür...

Gandi'den yaptığım bu alıntı, "hayata bakış açımız" konusunun önemini tek başına açık açık gösteriyordur tahminim. Kendisini bizim Kognitif Modelde (Bilişsel Model) de bulmuş bu düşünce>duygu>davranış bağlantısı aslında hayatımızın tam ortasında bir yerde ve tüm davranışlarımızı yöneten bir pozisyondadır. Bu gerçeği destekleyen bir başka örnek olan "fil ve 5 kör adam" örneği de gösterir ki "nasıl bakarsak öyledir hayat".

Nasıl bakarsak öyledir hayat. Az çok şahsen hiç hazzetmediğim bir kitap olan Secret-vari dursa da, biraz düşünün. Mesela kendi hayatınızı. Mesela şirkette yanınızdan geçerken omzunuza sertçe çarpmış iş arkadaşınızı. O çarptığı ve siz elinizdeki evrakları yere düşürdüğünüzde ilk anda ne hissettiniz; Öfke? Şefkat? Öfke hissedenleriniz "salak, dikkat etsene!!" şekline düşündü ve içselleştirdiği saldırganlık modeli ve ast/üst ilişkileri uyarınca bir dışavurum yaptı veya yapmadı, sonraya sakladı. Şefkat hissedenler "yazık, kim bilir ne vardı aklında" diye düşündü ve herhangi bir davranışta bulunmadan yere dağılmış evrakları toplamaya başladı. O olay da orada kapandı.

Bu fazlasıyla basmakalıp örnekten görüleceği gibi de, bizim bakış açımız o anki duygumuzu, düşüncemizi ve davranışımızı belirledi.. Eğer "tüm iş arkadaşlarım bana düşman" benzeri bir inancımız (ara inanç) olsaydı yüksek ihtimalle öfke duyabilirdik omuza çarpıp elimizdekileri düşürten kişiye. Hatta algıda seçicilik bağlamında, başımıza gelen olaylardan hep keyfi çıkarsamalar yapar ve tüm olan bitenleri zararımıza olarak yorumlardık. Böylelikle de "tüm x/y/z bana düşman" veya "hep beni bulur" gibi her seferinde doğruya götürmeyen inançlarımız da kendini besler dururdu. Bu yüzden de derinden bir huzura, köklü ve gerçek bir mutluluğa bir türlü ulaşamaz ve yelkensiz gemi gibi oradan oraya sürüklenebilirdik.

Durum tespitini yaptık :) Sonraki adımsa "yeniden çerçeveleme". O daha sonra ;)

Paylaş

RFID

2010-03-29T10:54:00.000+03:00

A Kişisi işe gittiğinde kapıda güvenliğe günaydın deyip geçiyor.
B Kişisi işe gittiğinde elindeki giriş kartını kart okuyucuya sokup çıkartıyor ve sisteme "B şu saatte giriş yaptı" diye işleniyor.
C Kişisi işe gittiğinde personel kartını turnikeli kapıların üstündeki okuyucuya yakın tutup sisteme "C şu saatte giriş yaptı" diye işleniyor.

A geçmişte kaldı, B ve C de günümüzü temsil ediyor. Gelecekteyse bir D çıkacak ve kişi yine güvenliğin önünden ve yine özel bir kapıdan geçecek. Ama bu sefer herhangi bir şey okutmayacak. Çünkü okunacak şey direkt kendisinde olacak. Meali, deri altı yapılan bir operasyonla içine minik bir çip takılacak ve bu çip de radyo dalgaları vasıtasıyla sinyal verecek.

Aynı D mesela iş çıkışı markete gidecek ve sepeti alıp bakınmaya başlayacak. Üstünde para var mı yok mu kaygılanmasına gerek olmayacak. Çünkü sepete attığı şeyler daha o atarken banka hesabından düşecek!

Yine aynı D, diyelim ki ortamlara akmak isteyecek. Statüsü de yüksek bir kişi halihazırda. Gece klübünün tekinde VIP sayılan bir kişi. Klübe girerken tek yapması gereken, taşıdığı o klübe uyarlı çipi okuyucuya tanıtmak olacak. Akabinde tüm kapılar o vip statüsüne göre açılacak, yapacağı tüm harcamaları o girişte tanınmış vip'in hesabından akacak.

Bu bahsettiğim bilimkurgu senaryosu değil. Tüm bunların adı RFID denen teknoloji. Türkçesi
"radyo frekans kimlik belirleme" olan bu teknoloji hayatımızdaki kimi süreçleri kolaylaştırma adına iyi iş çıkaracağa benziyor. En basidi arabalardaki "immobilizer". O anahtarlar tamamen bu teknolojiye bel bağlamış güvenlik ara birimleri. Veya "çipli para" dedikleri mevzular. Düşünsenize, ben bir ülke olarak bastığım tüm paraları GPS ile takip edebiliyorum! hadi parayı geç, mesela köpeğimi! Yada özenti özenti yaşayan ergen oğlumu. Yada işlettiğim otoparka giren çıkan araçları. Ayrıca şirketimin stoğunu da takip ediyorum, ulaştırmasını da.

Ki bunlar bu teknolojinin şu anki kullanılan veya yakın gelecekte planlanan alanları. Bu sabah sabah üstün körü düşünüşle akla gelen fikirler, oturulup düşünülürse çok daha uç boyutlara çıkabilir ve takip işinin boku çıkabilir. Şu anda her adımda takip edildiğimizi düşünenler, böyle fazla kaygılanmak için aceleci davrandılar; TC kimlik numarası hiçbirşeydi...

Share

Pazar!

2010-03-28T15:01:00.001+03:00

Ben ve benim gibi çalışan kesim için Pazarın anlamı büyüktür. Çünkü genelde malaklık hakkımızı kullandığımız tek gündür bu gezegenliğiyle oynanan Pluto kadar yalnız ve mahsun gün. Bu ayda dört kere tanınmış hakkı da sonuna kadar sömürmek isteriz ve olur da o gün de bir işe koşarsak, kolay kolay gönüllü olmaz. :) Ayrıca Pazar atmosferi de bir gariptir genelde. Bulunduğumuz yerdeki tüm gürültü unsurlarını kapatıp, hiçbir şey yapmayıp hareketsizce durup dinlersek etrafı, ancak ufak tefek önemsiz sesler düyarız. Sankli bizimle beraber tüm kainat da kendini dinlenmeye almış gibi. Kuşlar bile pek isteksiz şakıyorlar valla :)

Share

House M.D.

2010-03-26T09:19:00.000+02:00

"Seri katil" adında bir sıfat vardır. Onları biliriz az çok, acıma - merhamet - pişmanlık olmadan cinayet işleyen adam veya kadınlar. Hepsinin paylaştığı bir psikolojik bozukluk vardır. Adı "antisosyal bozukluk"tur. Bu "antisosyal" insanlar, insani dediğimiz kavram ve kalıplara uzaktır. Genelde işsiz güçsüz halde yaşar yada hapishanede müebbetle çürür, çoğu zaman da idama layık suçlar işleyip gözlerini kaparlar.

Anti-sosyallik bu kadar tü-kaka bir şeyken, kontrasların çekiciliğinden yola çıkan dizi sektörü tarihteki belki de en kontras işi yapıp Gregory House adında anti-sosyal (kişilik bozukluğu) bir karaktere hayat verdi. Hugh Laurie'nin canlandırdığı Dr. Gregory House karakteri ve House MD. dizisi bir medikal drama tanımlara göre.
Adı üstünde doktor. En ideal doktordan nasıl olmasını bekleriz? Sevecen, sıcak, güler yüzlü, yakın duran, ilgili ve empatik. House'tan ne görürüz? hazır cevaplık, ukalalık, sinirlilik, ben merkezcilik, bencillik, vicdansızlığa varan dürüstlük, duygularla işi olmama, bağlanmaktan kaçınma, madde bağımlılığına meyil, adli suçlar işlemede cesaret ve eminim ki kaçırdığım başka şeyler.

Ama herşeye rağmen, pek çok hastahaneden atılıp şu anki hastanesinde Amerika'nın en iyi teşhis doktoru olan, bütün gün eziyet çektirdiği takımıyla beraber birbirinden ender vakalara ve vicdanı ikilem yaratan durumlarla ilgilenen de bir doktor. Dizideki tıbbi konuların işlenişine bakarsak da birebir konustuğum tıp sektöründeki hemşire ve doktor tanıdıklarıma bakarsam da on numara! ER'dır, Nip Tuck'tır, Grey's Anatomy'dir ve hatta Doktorlar'dır hepsi medikal drama sınıfında diziler. Ama başrol karakteriyle bu kadar isim yapan - ki dizinin adı House MD - ve 2 Altın Küre, 4 Emmy ile 28 tane başka ödül alıp 76 tane de ödül adaylığı olan bu dizi bence tam anlamıyla tambs up ve must see kategorisindedir.

Çözüm Odaklı Terapi Yaklaşımı

2010-03-23T14:00:00.000+02:00

Yalnız ülkemizde default halkı sigortasız ABD'ye göre daha iyi haldeyiz. Hastanede beklesek de en azından genelde cüzi miktarlarda para verip, süreci zaman zaman bıkkınlık verse de sağlık hizmeti alabiliyoruz. Ama "sağlık" kavramının diğer ayağı ruhsal sağlık alanındaysa pek o kadar da değiliz. Bilmiyorum özel sağlık sigortaları psikolog / psikiyatrist seanslarını kapsıyor mu ama bildiğim birşey var; ABD ezelden beri karşılamış durmuş. Adamlarda para ve kaynak bolmuş, ferah ferah desteklemişler seansları. Seanslar derken de, psikanaliz seansları bunlar! Hani güldüğümüz Freud'un ekolü. Tamam adama gülsek de özellikle edebiyat alanında büyük etkileri olmuş olan bu zatın yolunu izleyen terapi ile insanlar 2 yıl 3 yıl 4 yıl devam etmişler her hafta aynı kişiye gidip divana uzanıp terapisti görmeden gözlerini kapatıp serbest çağrışım yapmaya veya rüya yorumlatmaya.

Ama 80lere gelince sistem (sigorta sistemi) fark etmiş ki bu işin adeta cılkı çıkmış ve bitmek bilmez - öyle o kadar da ucuz olmayan seanslar ağır gelmeye başlamış. Bunun sonucu olarak da ilk tepki, terapi seanslarını kapsamdan çıkarmak veya kısıtlamak olmuş. Tabi bunu sonucunda da ekmeğini bundan kazanan psikolog/psikiyatr tayfası da napsak napsak? diye düşünürken, akla "brief therapy" olayını geliştirmek gelmiş. Tabi yola böyle çıkılmamışsa da varılan noktada görülmüş ki yıllar süren, sorunu bilinçaltında olduğunu varsaydıkları penis kesilme kaygısı veya penise imrenme veya saldırganlık güdüsü ile "açıklayan", terapiler ile kısa süren yöntemleri kıyaslayınca, daha kısa sürenler de gayet etkili. Hatta çoğu alanda psikanalizi bile geçmiş. Hatta şu anki en yaygın ekol olan Bilişsel (Davranışçı) Terapinin kurucusu Beck de Üstüne sigorta şirketleri de tamam deyince, bu tip yeni nesil terapi yöntemleri bir bir kuramsal bazda kurulup, klinik ortamlarda geliştirilmeye başlanmış.

Bu yeni ekol yöntemlerin biri, Kısa Süreli Çözüm Odaklı Terapi, ise orjinali "solution centered brief theraphy" olan bu metodomuzun ilk yararı, adı üstünde, kısa süreli olması. Tabi kısa süreli derken? Süresi yaklaşık 5 - 6 hafta süren bu terapi psikanaltik yaklaşım veya davranışçı / bilişsel davranışçı ekol gibi sorun aramıyor. Onun yerine karşıdaki danışanın geçmişini çoğu yerde göz ardı ederek o an "neyin değişmesini istediği" sorulup onun üstünde çalışıyor.

Seanslarında "pacing" ve "leading" adında "yanında sürümek" ve "götürmek" yada "önderlik etmek" gibi karşılıkları olabilecek yollar izlenerek önce danışan ile aynı frekansa iniliyor ve danışman danışanla aynı dili konuşmayı amaçlıyor; bu da en önemli unsur olan terapiste güveni kuruyor. Bunun için de örneğin 15 yaşında World of Warcraft hastası offline yaşayan çocuğa sanki hiç duymamış gibi oyun anlattırılıyor. Oyun "gerçek merak" adındaki varsayıma göre merak ediliyor! Veya karşıdakinin mesleği / hayatını doluran ilgisi neyse onun üstüne odaklanarak, danışanın gerçekliği ortaya çıkıyor.

Ardından da sıra soruna geldiğindeyse, iş biraz son zamanların pozitif psikoloji yaklaşımlarına kayıyor ve danışanın şikayeti dinlenip yeniden çerçeveleme (reframe) yapıyor. Örneğin, Danışan: Ailemin her işime burnunu sokmasını istemiyorum Terapist: Yani ailenin senin kararlarına daha fazla saygı duymasını istiyorsun? Bu ve bunun gibi reframe çalışmalarından sonra ortak bir amaç belirleniyor ve süreç devam ediyor.

Pacing ve leading demişken de ayrı bir paragraf açıyorum. Bizim buralarda "suyuna gitmek" dediğimiz pacing, danışana yanında olduğunuz hissini vererek, danışmanın kontrolü sağlamasında rol oynuyor. Bu konuda bir anektod aktarayım;

İsrailde bir travma servisi psikoloğu ihbar üstünde mekana gidiyor. Bir bağnaz yahudi baba iki katlı evin alt katında daireler çizerek öfkeli öfkeli dolaşıyor ve bağıra çağıra kızdığı oğluna öfkesini dile getiriyormuş. Yaşlı baba öyle öfkeliymiş ki ağzından köpükler saçılıyor ve gözü başka hiçbirşeyi görmüyormuş. Bizim travma psikoloğu bakıyor normal laf söz işe yaramayacak, daireler çizen babanın arkasına takılıyor ve onun gibi el kol hareketleri yaparak bağıra bağıra babaya eşlik etmeye başlamış. Bir süre öfkeli babaya arka çıktıktan sonra, yavaş yavaş yine aynı bağırır halde ters de düşmeye başlamış. En sonundaysa o daireler çizen öfkeli baba iyice yavaşlayıp psikoloğa laf yetiştirmeye başladığında, bizim travmacı "gel şöyle oturalım da konuşalım" diye adamla beraber kanepeye oturmuş, öfkeli baba sakinleşmiş ve olay çözülmüş...işte pacing ve leading bu. :)

Zurnanın zırt dediği yere gelirsek;

1/ en başta bilimsel bir önyargıyla bakmış ve psikolog düşünüşüme çok ters geldiğini düşünmüştüm. Ama zamanla bu çözüm odaklı yaklaşımdaki bilişsel yaklaşım öğelerini gördükçe ısınmaya başladım ve bir karara vardım. O da şöyledir ki sanırım bu işin erbabları da bunu söylemiş benden önce: Bu çözüm odaklı danışmanlık çocuklar, ergenler ve depresyon / kaygı ve bilimum çerçeve kaynaklı sorunu olana iyi gelebilir. Ama kişilik bozuklukları veya başka eksen 2 bozukluklarda sudan şişmiş sünger nasıl daha fazla su almazsa, o ölçüde çok zor. Ama tabii diğer çoğunluk için olukça hızlı ve hatta zaman zaman eğlenceli de.

2/ görece kısa sürmesi hem danışanı zaman olarak epey kara geçiriyor ve hem de danışmanın kafasını rahatlatıyor. ama normal psikoterapi vermeye alışmış kişiler için en başta zor, çünkü insan kendini alıkoyamıyor öbür türlü yöntemlerle gitmek, sorular sormaktan.

3/ özellikle çocuklar ve ergenlerde ciddi ciddi psikoterapi yapılamadığı için (bkz. gelişim dönemleri) iş gören bir alternatif yol oluşturuyor. Çocuğu karşıma alıp "bu sende ne hissettiriyor?" diye soramam. Sorsam da "bilmem" der, öyle kalır. Ergen de %95 ailesi tarafından zorla sürüklendiği için içgörü soruları karşısında direnç geliştirip komple kapatabilir.

4/ devletimiz hiçbir biçimde özel psikoterapiyi karşılamasa da, makul fiyatlarla bu yolun izlenmesi çekici sonuçlar doğurabilecektir.

İşte İstanbul’un simgesi:

2010-03-21T18:13:00.000+02:00

New York’un Özgürlük Abidesi, Paris’in Eyfel Kulesi, Sidney’in Opera Binası var. Şehrin adı anıldığında hemen bu semboller akla geliyor, bütün tanıtımlar, logolar, reklamlar onlara göre hazırlanıyor. Peki İstanbul denilince akla ne geliyor? Turist rehber kitaplarında Ayasofya var.

(...)

http://www.hurriyet.com.tr/pazar/14161422.asp?gid=59 adresinde tamamı okunabilecek Hürriyet Pazar yazısını düşündüm biraz. Düşündüm ve haklı çıkardım kendimce. O hani hep peşinde koşulan tarihi dokunun baştacı olan parçalar hep camiler.

Özellikle Ayasofya bir numara. Yazıda da belirtildiği gibi, hem fiziki hem de manevi önemi var her iki taraf için. Bizler için bir nevi zafer; yenilen kumandanı eşşeğe ters binip dolaştırmak gibi. Onlar içinse kalplerinde bir yara misali içinden dört mızrak yükselen büyük ve kadim kilise.
Share

Doğan Güneş

2010-03-18T23:04:00.000+02:00

Hazır Cemreler bir bir düşerken, hazır kişisel açılımlara girmişken vede hazır eskilerin "tedbili mekanda ferahlık vardır" kelamı aklımdayken; bir adım attım ve uzun zamandır kullandığım dizaynı değiştirdim.

Bu arada, yeniliklerden bahsetmişken..bardak altı koleksiyonumu yayınladığım blogum enalttakiler.blogspot.com adresini de unutmayalım. Ortaya gerçekten keyif aldığım bir uğraş çıktı, mutluyum.

Fotoğrafsa 2008 yılında Nisan ayında bayağı erken bir saate vapurla karşıya geçerken çektiğim bir kare.

Share

Kortizon'un İncelikleri

2010-03-16T19:27:00.001+02:00

Kortizon böbrek üstü bezinden salgılanan bir hormondur ve steroid olarak da özellikleri vardır. İlk olarak 1948 yılında alanda (bir eklem iltihabıydı galiba) kullanılan hormonumuz aslında tehlikelidir de. Ama herşeye rağmen herhalde penisilinden sonra 2. kullanım alanı genişliği bundadır? Öyledir ki tanıdığınız insanların en azından biri - ikisi kortizon hapı veya iğnesi veya MS ise serumu kullanmıştır. Onların dışındakiler de mutlaka içeriğinde kortizon bulunan bir ilaç yutmuş veya burnuna çekmiştir.

Peki tamam iyidir güzeldir de, "tehlikelidir de" dedik. Nedir?

1. Şişmanlık
Belki de en sık duyulan şikayet budur! İnsanlar genelde şişer kortizon aldıkları zaman aralığında ve kolay kolay da geri veremez o kiloyu. Ama neden şişerler? Çünkü kortizon alınırken TUZ kullanmak vücutta su toplanmasına yol açar, su ödem ve ödem de kilo olur kalır. Ondan sonra en vahşi diyetler de o kiloyu verdirmez. Tek yolu tuzu tamamen kesip bir süre devam etmektir. Vücut zaten birkaç hafta içinde dengesini her türlü bulacaktır.
" Bknz. ben. 2006'da 2 hafta boyuna her gün 1000mg aldım serumla. İleride anlatacağım yan etkilerinin yanında, o iki hafta içinde tam 9 kilo verdim."

Neymiş, kortizon alırken tuz kullanmıyoruz. Ha ama mutlak sıfır değil, her öğün bir dilim normal ekmeği unutmayın. Hem çölde vaha gibi gelecektir, hem de metabolizmanın tuzdan tamamen mahrum kalıp tansiyonu diplemesinin önüne geçilecektir.

2. Ciltte Bozulma
Özellikle yüksek doz alıyorsanız, 3. 4. günden sonra cildiniz sivilce dolmaya başlayabilir. Veya hem kızarıp hem de pütür pütür olabilir. Önemli değildir. Çünkü bu da kortizon bittikten sonra bir hafta içinde tamamen hallolur.

3. Kas Ağrıları
Şahsen en sıkıntılı alan budur bana kalırsa. Sıfır tuza alışılır. Ergenler gibi pütür pütür cilde de alışılır. Ama şu kas ağrıları yok mudur, anneniz kolunuzu şefkatle bile okşasa yüzünüz yamulur acıdan! Yada yatağa uzanıp kitap okumak gibi bir alışkanlığınız varsa görürsünüz, o ensenizdeki kaslar size nasıl bağıracak haayır diye.

4. Midede Problemler
Kortizon alırken mideyi de kollamak lazımdır. Her gün bir tane Lansor yeter mesela. Gerçi herkes MS hastası misali bunu adeta içmediği için mide fazla problem olmaz.

5. Kemikte Problemler
Denir ki kortizon kalsiyum açığına yol açar. Düşünürüm de mantıklı olabilir. Bir kemiğimi elime almak yerine her gün bir tane kalsiyum hapı alırım en iyidir.

6 Kıpır Kıpırlık
Neticede kortizon bir steroid, yani UYARICIdır. Ve eğer yüksek doz alıyorsanız gece 3'te uyanıp cin gibi gözlerle etrafa bakabilirsiniz :)

7. Karizma Kaybı
Geldik en tartışmalı konuya. Bu konu iğneyle kortizon alanlar için geçerli. Karizma kaybı derken; kortizon iğneleri öyle koldan kastan vurulmaz. Tek yol kişinin yatması ve kalçasını açmasıdır. Tabi bu artık alışanlar veya en baştan hiç kafaya takmayacaklar için sorun olmazken, kafalarındaki erkeklik imajı patolojik boyutlara genişlemiş olanlar için müthiş onur kırıcı bir aktivite olabilmektedir. Ama bana sorarsanız, neticede sağlık bu! Kazanmak için kimi taklaları atmak gerek.

Özdiyalog Sunar!

2010-03-09T21:09:00.000+02:00

JD: Hayat zaten böyle çılgın birşey işte. (dalgın)
Röp: Ha..Nasıl? (şaşkın)
J: Hani ecnebilerde Roller Coasterlar var ya! Böyle eğlence parklarında olur tren gibidir hani bi yukarı bi aşağı gider. (fırlama)
R: Hıhı, bildim. Eee? (alışkın)
J: Onlarda yukarı çıkarken arkana yapışırsın. Yer, hakim düzen seni geri çekerken sense yukarı ve daha yukarı Süpermen misali çıkarsın. (heyecanlı)
R: EEEE? (sıkılmış)
J: Ama bir yere kadar tabii. Hatırlarım da taa nezman oynadığım Civ 2'in devamı Alpha Centauri'de Morganlar vardı, sloganları şuydu "Anything that goes up, must go down". İşte tam buraya kadar, sonra.. (hülyalı)
R: Sonra ne? (tek göz kısık)
J: Nolcak? Hoyda bree aşağı düşersin işte. (gülümser)
R: Höh! Düşmek için miydi yukarı çıkmak? (iki göz de kısık)
J: Evet, düşmek içindi yukarı çıkmak. (kerpeten ali misali güler)
R: E ne anladım ben bu işten (suratta iğrenme ifadesi)
J: Şunu anladın ki, nasıl doğarken ölmeye başlıyorsak; yukarı çıkarken de aslında düşmek için çıkıyoruz (sıkılmış)
R: Hmm (baş eğilmiş)

R: Ya birşey sorcam ama içimde kaldı! (örtmeniiim der gibi)
J: Hmm? (nobran)
R: Bu işte bi saçmalık var bence. Çünkü madem yukarı çıkıp orada kalamayacaksın, neden uğraşırsın ki? (sanki)
J: Aslında şeyler kendilerini açıklamaz ama cürekar olacak ve cevaplayacağım ki "Sadece yukarı çıkmak için..." (suratta :| ifadesi)
R: Hey bu bana tanıdık geldi! (bokunda boncuk bulmuş gibi)
J: Nerden acep? (gözler yukarı bakarken fiyü fiyüü füyüü)
E: Hah tamam ya, yazar vardı ya garip isimli..Neydi? Jack Kerouac! (boncuğu eline almış gibi)
J: Veee o adam derdi ki "The chase is better than the catch" (kollarını kavuşturur arkasını döner. üstünde pardesü olsa etekleri savrulacaktır)

En Alttakiler

2010-02-14T15:41:00.000+02:00

İsim çok dramatik oldu, idare edin :) Yeni bir blog açtım ve ismi En Alttakiler.
Olayı, "bardak altlığı" koleksiyonumu tanıtmak, diğer koleksiyoncularla iletişime geçmek ve ellerimizde fazla bulunanları değiş tokuş etmek.

İşe yarayacağına inanıyorum.

Vay Anam Vay..

2010-01-31T22:14:00.003+02:00

Sen servis şöförlüğü gibi hassas bir mesleğe dün diğer insanların canına veya malına göz diken, çalan çırpan veya öldürmekten çekinmeyen insan müsfettelerini alırsan..çok şükür ki Emniyet'e esmiş ki şöförlere bir GBT yapmak akıllarına gelmiş.

Sen bu Güvenlik Bilgi Taramasını işe almadan yapsan ya?

_________________________________________________

İstanbul Emniyeti Çocuk Şube Müdürlüğü'nün, milyonlarca ailenin çocuklarını emanet ettiği servis şoförleriyle ilgili başlattığı operasyonda, 2 bin 22 okulun servis şoförleri mercek altına alındı.

Emniyeti Çocuk Şube Müdürlüğü'nün, milyonlarca ailenin çocuklarını emanet ettiği servis şoförleriyle ilgili başlattığı operasyonda, 2 bin 22 okulun servis şoförleri mercek altına alındı. Okullarda görevlendirilen çocuk polisleri, okullarla servis şirketleri arasında yapılan sözleşmeleri tek tek inceledi ve şoförlerin kimlik bilgilerine ulaşılıp güvenlik bilgi taraması (GBT) yaptı. 9 bin 408 sürücü üzerinde yapılan araştırmada, çarpıcı bir gerçek ortaya çıktı. GBT yapılan sürücülerden 353'ünün, "cinayet, gasp, hırsızlık, ırza geçme, küçük yaşta çocuğa tecavüz" ün de aralarında bulunduğu suçlardan sabıkaları olduğu tespit edildi.

Şoförlerden 15'inin ise çeşitli suçlardan arandığı ortaya çıktı. Bu kişiler savcılığa sevk edildi. Sabıkalı kişiler hakkında İstanbul Milli Eğitim Müdürlüğü'ne detaylı bir rapor gönderildi.

YASA NE DİYOR?

Habertürk'ün haberine göre Milli Eğitim Bakanlığı'nın Servis Araçları Hizmet Yönetmeliği'nde servis şoförlerinin, Türk Ceza Kanunu ile Kabahatler Kanunu'nun ilgili maddelerindeki suçlardan affa uğramış olsa bile, hüküm giymemiş olmaları gerekiyor. Yani, cinayet, gasp, hırsızlık, ırza geçme, uyuşturucu, çocuk istismarı, fuhuş yaptırma suçlarından ceza alan kişilerin, okul servislerinde çalıştırılmamaları gerekiyor.

RAPOR BİZE ULAŞTI

İstanbul İl Milli Eğitim Müdürü Muammer Yıldız, 353 servis şoförünün çeşitli suçlardan sabıkası bulunduğuna dair raporun, kendilerine gönderildiğini doğruladı. Yıldız yaptığı açıklamada, "Yasal ve idari olarak çalışmaları başlattık. Elde ettiğimiz bilgileri daha sonra kamuoyu ile paylaşacağız" dedi.

İstanbul Emniyet Müdürü Hüseyin Çapkın'ın İstanbul'a atanmasından sonra, Çocuk Şube ile ilgili çalışmalar arttı. Çapkın, Çocuk Şube'den Sorumlu Emniyet Müdür Yardımcısı olarak Sıtkı Akgül'ü, Çocuk Şube Müdürü olarak ise Sedat Ercoşkun'u görevlendirdi. Şubede görevli polis sayısı 450'den 900'e çıkarıldı. Yine bu kadro içinde 176 kişilik okul irtibat görevlileri oluşturuldu.

Çocukların korunması için okul önlerinde önlem alan ekipler, kuş uçmasına dahi izin vermiyor. Ekipler, okul müdürleri ve rehberlik öğretmenleri ile sürekli irtibat halinde olurken, resmi güvenlik mensupları ve polis otoları da okul çıkışlarını kontrol altında tutuyor.

Hangi?

2010-01-29T19:42:00.001+02:00

Halbuki ben üstünde şık bir takım elbise, kulağında bazen Infected Mushroom, bazen Metallica, bazen de Müslüm Gürses olan ve cebinden dokunmatik bir cep telefonu çıkaran bir gencim. Elbisem takım, ayakkaplarım ayna ama teknolojim de müziğim de on numara.

Ben hangisiyim? Takım elbiseli ciddi iş adamı mı, yoksa uçuk müzik gruplarına aşık bir zibidi mi?

Hangisini seversin? Ciddi giyinmiş elinde evrak çantalı psikoloğu mu, yoksa sıradan bir hayat yaşamayan sessiz sakin gözlüklü tipi mi?

Hangisini sevmezsin? Yüzünde gülümseme seçilmeyen ve sert bir sesle konuşan adamı mı, yoksa adeta ota boka gülen 3 numara saçlı kel adamı mı?

Tüm bu sorular aslında dışardan bakanlar için çıtır çerez. Çünkü ilk bakışla her ne görüyorsanız direkt etiketi bastırıyorsunuz. Geçmişte Zaman gastesinin güzel mi güzel bir reklamı vardı etiketlemeye değinen; aynı onun gibi.

http://www.youtube.com/watch?v=YPJRlNjTkn4

Neyse ki insanlar makine değil. 1 veya 0 diye ayıramazsınız bizi. Ben de 1 ile 0'ın arasındaki sonsuz aralıkta bir yerdeyim işte. Peki ya siz? Sadece ve sadece 1 ile 0'ın arasında olduğunuz gerçeğine katlanabilecek misiniz?

Neyse boşverin.

Bunu da görmezden gelin.

Psikologla Röportaj

2010-01-17T15:22:00.001+02:00

Ailenizin gazetecisi Uruk Hai; TP’nin üyelerinin peşinden ayrılmamaya devam ediyor. Son olarak köşeye sıkıştırıp röportaj aldığımız TP üyesi ise Jesterdvine… Sitemizin psikoloğu olan Jesterdvine; buna ek olarak AÖF’de Sosyal Hizmetler okuyan, 2010 yılında özellikle çocuklara ve ergenlik dönemindekilere hitap eden Gelişim Psikolojisi üstüne yüksek lisan yapmayı hedefleyen bir üyemiz… Kendisine ulaşmak isteyenler de zaten ilgili başlığımızdan rahatlıkla iletişim kurabilir.

Ben de bu rahatlığımı kullanarak Jesterdvine ile bir söyleşi yaptım ve psikoloji, Türkiye’de engelli vatandaşlarımız ile ilgili gelişmeler, Türkiye’nin bugün bu tip uygulamalarda hangi noktada olduğu gibi konularda şu anki durumunu sordum. Ortaya keyifle okuyacağınız bir söyleşi çıktı.

1- Türkiye'de psikoloji konusuna devletin yaklaşımı nedir?

Biz psikologlar; devletimiz bu konuda psikiyatristlerin hakimiyetinde olduğu için pek de adamdan sayılmıyoruz. “Normal” nedir bilen alanımız da “anormal” nedir bilen psikiyatri camiası tarafından pek ciddiye alınmamakta. Kısmen bunun, kısmen de alanımızdaki çaba eksikliğinin sonucu olarak da henüz meslek yasamız ve meslek odamız bulunmamakta. Askerde bile durum başka! Yemin töreninde yardımcı sağlık personeli sınıfında yerleşimin yapılıyor.

Şahsi düşüncem psikolojinin psikiyatri gibi somut, yani ilaca şuruba bağlı bir alan olmadığı ve milletimizin soyut şeylerle arası iyi olmadığı için; psikolojinin devlet nezdinde Avrupa ve Amerika gibi ülkeler düzeyinde bir hale gelmesi, saygıdeğerlik kazanması uzun zaman alacaktır. Ancak bu uzun vadeli görünüşte devletin rolü yadsınamaz. Zira şu anki duruma bakarsak; psikolog olmak, örneğin bir mantar yetiştiricisi olmaktan daha zor değil. Her ikisinin de okulu var ve her ikisi de okulu bitirince bir unvan kazanıp uygulamaya geçebiliyor.

Ama yukarıda bahsettiğim ülkelere bakarsanız görürsünüz ki, insanlar uzun yıllar boyunca eğitim, süpervizyon, sertifikasyon vs. görüp lisans alıyor ve o lisansı kaybetmemek için de düzenli aralıklarla sınavlara süpervizyonlara giriyor. Tamam, biz bir Avrupa ülkesi olabiliriz; o zaman da tam bahsettiğim Batı ülkeleri gibi olmak zorundayız. Ama biz bir Doğu ülkesi de olabiliriz. Doğu, yani ağacın kökten itibaren ayrılmış diğer bir dalı olarak da Batı gibi olmak mutlak hedef olmamalıdır. O zaman da akıllı insanların akıllı düşünceleriyle devletsel düzeye yeni bir psikolojik kalifikasyon standardı oturtması gerekir.

2 - Peki nasıl ifade ediyorsun: Engelli mi yoksa özürlü mü?

Bu soru geçmişi çok öncelere dayanan, sıklıkla dile getirilen ve kimi durumlarda zihinleri epey oyalayan bir sorudur. Cevaplanması zordur, çünkü birbirleriyle kullanıma bakarsak iç içe geçmiş bu kavramlardan Resmi Gazete’de yapılan tanıma göre “özürlü” olanı kabul edilmek zorundadır. Fakat “özürlü” derken hem kelimenin bıraktığı etki, hem de “düşük zekaya sahip olmak onların suçu mu, neden özür sahibi olsunlar ki?” gibi haklı bir yaklaşımdan dolayı kimileri tarafından “engelli” denmektedir. Ancak, düşük zekaya sahip bir birey ile 30 yaşında bir kaza sonucu tekerlekli sandalyeye mahkum kalmış biri reel olarak aynı olmasa da, resmi olarak “özürlü”dür.

Bu karmaşada devletin pozisyonu da kafa karıştırıcıdır. Çünkü yerine göre engelli, yerine göre özürlü, yerine göre sakat denmektedir.

Benim pozisyonum ise nispeten nettir, her ne kadar çalıştığım kurumdan gelen alışkanlıkla “Zeka Özürlü” gibi bir tabir kullansam da; bana göre “X / Y / Z Engelli” olarak adlandırmak daha “hoş” ve vicdanlarımızı daha az rahatsız edicidir.

Ancak pek çok konuda olduğu gibi bu konuda da yurt dışına, özellikle A.B.D.’ye bakarsak görürüz ki, adamlar bu “politically correct” işini bizden ötede boyutlarda tartışmakta. Öyle ki, işi artık “nüans” açısından ele alıyorlar. Hatta 2 yıl önce bu konudaki en büyük dernek olan, 1876 yılında kurulmuş AAMR (American Association on Mental Retardation – Amerikan Zeka Geriliği Derneği); ismini AAIDD (American Association of Intellectual and Developmental Disabilities – Amerikan Düşünsel ve Gelişimsel Engeller Derneği) olarak değiştirdi. Fakat başkanın açıklaması düşündürücüydü; “Bu isim de bir 5 yıl gider. Ondan sonra bu da insanlara itici gelmeye başlayacak ve yeni bir isim arayacağız”

Uzun lafın kısası, isimler kafi değil. Aksine bir açıdan bizi kısıtlıyorlar. Ama nasıl müzikte gruplar veya akımlar üstüne konuşmamız gerektiğinde şu-bu-o rock diyebiliyor ve bir nevi etiketliyorsak, engelliler alanı üstünde çalışmak için de en ufak detayına kadar isimlendirmek, güzel olsun olmasın adını koymak durumundayız. Anlayacağınız, bir yerden sonra “Benim adım Hıdır, elimden gelen budur” demek zorundayız.

3 - Türkiye'de engelli vatandaşlarımızın yaşam koşullarına ve yaşamsal haklarına devletin yaklaşımı nedir?

Ne yazık ki devlet henüz nasıl davranacağını bilmemektedir. Şu anda bazı çabaları yok değildir, fakat çabalar olması gerekenden uzaktır. Az önce söylediğim gibi elma / armut kıyaslamasında “armut” olsak da, daha kaliteli bir armut da olabiliriz pekala.

Şu an için yaşam koşullarına ve haklarına yaklaşımdan bahsetmek aslında biraz gereksiz bir uğraş olur aslında. Zira bahsettiğiniz maaş, evde bakım parası, toplu taşıma araçlarında ücretsiz seyahat sağlayan beyaz kart ve ücretsiz eğitim görme hakkı (haftada 2 saat) gibi haklar bir manada “teferruat”. Onları gözümde teferruat yapan şeyse, daha temelden gelen bir yaklaşım sorunu. Şöyle ki:

İnsanın kıymetli olmadığı ve kolayca harcanabildiği bir kültürdeyiz. Zaten Jung’un - bilinçaltının nesilden nesile aktarıma uğradığını - ileri süren “kolektif bilinçaltı” kavramını doğru kabul edersek; zor koşullara sahip ve göçebe yaşanan bozkırlardan gelen bir milletiz. O zamanlarda Gök Tanrı tarafından seçildiğine inanılan lidere pragmatizmle beslenen mutlak biat, Boy’un bütünlüğü ve gerektiğinde yer değiştirme hızı her şeyden önemliydi. Aksi taktirde Boy’un varoluşu tehlikeye girerdi. Hastalar, sakatlar, mental problemi olanlarsa Boy için bir yüktü ve bir şekilde icaplarına bakılıp el yordamıyla doğal seleksiyon işletiliyordu.

Bu bahsettiğim tarzda bir profilden geriye kalan kolektif bilinçaltının insana, bireye ne kadar önem vermesini bekleyebiliriz ki?

4 - Vatandaşlarımızın bu iki alanda bilinçli ve bilgili olduğuna inanıyor musun? Değilse, neler yapılmalı?

Vatandaşlarımızın bu iki alanda bilinçli olduklarına inanmıyorum. Her ne kadar kimileri romantik hülyalara kapılıp dese de “Aaa ama Osmanlı Darüş-şifa ile şöyle yapardı, Selçuklu böyle yapardı, müzikle tedavi ederdi su ile iyileştirirdi”; bu söylentiler özellikle kanıt eksikliğinden dolayı avuntu verecek şeyler değildir. Kanıt olsaydı bile geçmişle sevinmek, gurur duymak; eğer şu anın hiç iyi değilse ya da iyi olsa bile neye yarar? Dahası, yolda tek bacağı ampüte olmuş veya ağır zihinsel engeli olan veya Down Sendromu olan birini görünce veya herhangi bir engelliyi görünce, acımadan fıldır fıldır kaçınmaya kadar değişen davranışlar sergileyen bir halk bizimkisi... Hangi Osmanlı’dan hangi Darüş-şifa’dan bahsediyorsunuz siz?

Bir başka açıdan bakınca, bu alanlardaki bilinç ve bilgi eksikliği acı ama normal. Çünkü biz, T.C. olarak henüz 100 yıllık bile değiliz. Kurulduğumuz günden beri bir bütün olarak tam anlamıyla “var oluş mücadelesi” verdik ve halen kısmen de olsa veriyoruz. Dahası, daha nereye ait olduğumuz konusunda bile ortak bir kabul geliştirmedik.

Bu gerçeklikten yola çıkıp Maslow’un İhtiyaçlar Hiyerarşisi adını verdiği üçgene gidersek hatırlarız: En altta yemek, içmek, barınmak gibi temel ihtiyaçlar bulunur. Hemen üstünde güvenlik gelir. Ülkemizse halen en altı tam manasıyla dolduramamıştır ki daha üst aşamalara hakkıyla geçilsin.

5 - Türkiye'nin de imzaladığı BM Engelli Hakları Sözleşmesi’ni geniş biçimde anlatır mısın?

1976 yılında Uluslararası Engelliler Yılı ilan edip daha sonra adını Engellilerin Uluslararası Yılı olarak değiştiren BM, 1983 ile 1993 yılları arasını Engellilerin 10 Yılı olarak geçirmekle beraber; 80li yıllarda ortaya konan ilk Engelli Hakları Sözleşmesi ile somut bir adım attı. O ilk sözleşme, daha çok refah merkezli ve engellilerin merkezlerde rehabilitasyonunu öngören bir programdı.

21. YY’a geçtikten sonra o refah yaklaşımı bitti ve insan hakları yaklaşımı başladı. İşte ülkemizin de imzaladığı sözleşme bu BM Engelli Hakları Sözleşmesi oldu. Ülkemiz 2008 yılında yayınlanan, tarafımızca da imzalanıp kabul edilen ve kanun hükmünde maddeler içeren (kolay değil, çünkü bu gerektiğinde BM’nin kanunları geçerli demek oluyor) “Birleşmiş Milletler Engelli Hakları Sözleşmesi”ni EKSİK olarak Türkçe’ye çevirip imzalayan bir ülke. Bilen bilir, hukukta tek bir cümledeki tek bir kelimedeki “-de –da” gibi basit bir ekin olup olmaması bile anlamı değiştirir. Katıldığım “4. Özürlüler Kongresi”nde konuşmacı olan BM temsilcisi Hansın Doğan (Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı Türkiye, Program Müdürü) bu açıdan dertliydi.

Bana gelince, ben kısmen punk-vari düşünüşle bu konuda geleceğe yönelik umutsuzluk taşısam da bir tarafım da yavaş yavaş olmakta olan gelişimleri fark ediyor. İşte bu yavaşlığı hızlandırmak STK’ların elinde. İnanıyorum ki herkes bir ucundan tutacak ve en basitinden bu Engelli Hakları Sözleşmesi gibi büyük çalışmaları sahiplenip kollayacak

6 - Türkiye'de kimi belediyelerin; bazı uygulamalarla özürlü vatandaşlara yardımcı olmaya çalıştığı gözlemleniyor. Yaşamlarını daha kaliteli yaşayabilmeleri için, idari yönetim merkezlerinin ve diğer tüm kurumlarla birlikte halkın üstüne düşenler nelerdir?

Gözlemlediğim kadarıyla ciddi uygulamaları; İstanbul çapında 20 özürlüler merkezi ve okulu ile 153 ücretsiz taşıma hattı, sosyal güvencesi olmayanlara bez ve medikal ekipman desteğinde bulunan İ.B.B. bir yana, diğer il ve ilçe belediyeleri bile bilinçli adımlar atmaya başladı bu konuda. Bakış açısı yavaş yavaş “Engel Sizsiniz” sloganıyla başlayan programa doğru kaymakta ve yeni inşa edilen kimi yerler engelliler açısından erişilebilir şekilde dizayn edilmekte. Bunlara örnek olarak Sancaktepe Belediyesi’nin yaptırdığı ve işletmesini bize verdiği baştan aşağı doğru planlanmış Sancaktepe Özürlüler Merkezi veya Maltepe Belediyesi eseri olan çok iyi bir planlamayla yapılmış Maltepe Belediyesi Bahadır Erdoğdu Zihinsel Engelliler Merkezi verilebilir.

Halka düşense, adı ister engelli ister özürlü olsun; o bireyleri görmezden gelmemek, onları o hale getiren her neyse anneyi suçlamamak ve dışlamamak ve hatta kimi yerlerde görüldüğü üzere özürlüyü ölüme terk etmemek.

7 - Mesleğin ile ilgili gelecek planların neler? Bunları hangi düşüncelerle belirledin?

Nasıl ağaç yaşken bükülebiliyorsa, çocuklara ne ekersek onu biçiyoruz gelecekte. Ve geçenlerde Mardin’e bir ilköğretim okuluna gönderdiğim bir koli kitap karşılığında 8 – 10 tane okuyup büyük adam olacaklarına söz veren teşekkür mektubu aldıysam, bir umut var demektir diye düşünüyorum.

Tüm bunlardan sonra geleceğe yönelik planım; hem Gelişim Psikolojisi üstüne yüksek lisans yapıp hem de “her şeyi devletten bekleme” yaklaşımı ile hareket eden STK’lar ile dirsek temasında olup, engelli olsun olmasın çocuklar üstünde çalışmaktır. Çünkü çocuklar bizim geleceğimiz!

Yeni kuşak şeyler

2009-12-28T15:43:00.000+02:00

Eskiden, hani çok da değil, işler daha sıcak, birebir ve güler yüzlüydü. Ama hem dünyada hem de ülkemizde adım adım "yeni kuşak" insan ilişkilerine gidiyoruz. Ürkütücü..

Konuyla İlgili_______________________________

"markette ilaç satışı olacakmış, ilaç fiyatları düşecekmiş, arkadaşlar sütünü yoğurdunu aldıktan sonra yan taraftan da ilacını almak, fazla yorulmamak istermiş. varsın olsun. ben eczacı olucam 1-2 seneye. ve çoğunuz benim kadar bu işin içinde değilsiniz. yüzdeler, yasa tasarısı isimleri verip seni sıkmıycam, kulak ver bi zahmet.

2 sene staj yaptım eczanelerde. sanıyosun ki tüm işimiz "adamın biri geliyor reçeteyi gösteriyor, eczacı raftan ilacı alıp hastaya veriyor ve hasta uğurlanıyor". evet gün içinde karşılaşılıyor böyle durumlarla;

ama bir gün içinde en az beş-altı yaşlı kadın geliyor misal eczaneye. neden biliyor musun? tansiyonunu ölçtürmek için. ne kadar basit halbuki değil mi. aleti var takıyosun hop ölçüyo tansiyonunu. hayır bu kadınlar-adamlar eczaneye geliyor kendini güvenilir ellere teslim ettiğini bilerek. markete gidip büyükannen tansiyonunu bok ölçtürür.

ya da adamın biri geliyor rahatça oturuyor koltuğa, eczacıya ben ilaçlarımı almaya geldim diyor. adam yıllardır buranın hastası, belki bu eczaneye gelmek için yolunun üstünde 5 eczaneyi pas geçip gelmiş. berber-kuaför gibi düşün. insanların alışkanlıkları var. ve bundan mutlular. sen markete gittiğinde bi zahmet beni hatırlayıp "ilaçlarımı verir misin" de bakalım. ilaçlarını mı alıyorsun, azar mı işitiyorsun. reyon görevlin hatırlar seni, merak etme.

sadece yoruldum biraz dinleneyim diye gelip koltuklara oturan onlarca insan var. nerede oturacaklar onlar şimdi diyip duygu sömürüsü yapmıycam, bu mekanların, eczanelerin, halk arasındaki imajından bahsediyorum sana."

Alıntıdır

Roll, Virgül, Kül Öykü, Empire, Rolling Stone

2009-12-25T14:19:00.000+02:00

"Roll, Virgül, Kül Öykü, Empire, Rolling Stone... 2009 yılında yine birçok önemli dergi maalesef fazla yaşayamadan yayın hayatına son verdi."

Üzüldüm valla. Hadi tribünlere oynayan Empire'ı geçtim. Ama gençliğin müzikaliteye kavuşması için iyi bir araç olarak gördüğüm Rolling Stone kötü olmuş.

Kül Öykü'ye hiç denk gelmediğimden dolayı bir malumatım yok. Fakat öykü gibi lezzetli bir tarzın elçiliğini yapamayacak olmaları üzücü.

Otizmin Varabileceği En Uç Nokta (?) Artık Mezarda

2009-12-22T20:44:00.000+02:00

19.12.09 günü, kalp krizi sonucu Kim Peek 58 yaşında vefat etti.

Kim Peek kimdir?

12.000 kitabı ezberlemiş. Aynı anda iki sayfayı; birini sağ diğerini sol gözüyle paralel okuyabiliyordu.
Bir kitabın her sayfasına sadece 8 saniye bakması tüm içeriği hafızasına yerleştirmesi için yeterliydi.

Kim Peek`e yürüyen kütüphane diyebiliriz.
Hafızasına yerleştirdiği hiçbir bilgiyi unutmayan, yıllar sonra bile aynı bilgi tazeliğiyle sorulan sorulara net cevap veren dünya da ender görülen bir savant' tır.

Savant Nedir ?

Savantın kelime anlamı "bilgin" olarak çevrilebilir. Savantlar sadece bir veya birkaç konu üzerine düşünebiliyor ve o konuda ileri derecede başarı gösterebiliyorlar.

Savantların bircoğu engelli. Bircoğu da otistik veya otizmin daha hafif bir türü olan asperger sendromundan muzdarip. Bazı bilim adamlarının iddiasına göre bu hastalığın belirtilerine Mozart, Beethoven,Newton ve Einstein gibi dahilerdede rastlanmıştır.

4 yıl öncesi, Kim Peek hakkında bir haber;

Amerikan Uzay ve Havacılık Dairesi NASA, Dustin Hoffman’ın canlandırdığı ‘Yağmur Adam’ karakterine esin kaynağı olan ve hafızasında 9 bin kitap bulunan 54 yaşındaki otistik Kim Peek’i incelemeye aldı.

İNSAN beyninin sırlarına ermeye çalışan NASA, aritmetik hafızası ile herkesi şaşırtan ve bu yeteneğiyle Oscar ödüllü ‘Yağmur Adam’ filmine konu olan Kim Peek’in beynini incelemeye başladı.

Kitapları kısa bir sürede okuma yeteneğine sahip olan Kim Peek’in hafızasında 9 bin kitap bulunuyor. ABD’deki pek çok kentin haritasını da ezbere bilen Peek, dünyada yaşanmış bütün büyük olayları da tarihleriyle hatırlayabiliyor.

Scientific American dergisinde yayınlanan konuyla ilgili makalenin yazarlarından Darold Treffert, ‘Kim’in hikayesi, bize insan beyninin düşündüğümüzden daha yetenekli olduğunu ortaya koyuyor. Tıpkı diğer bilginlerde olduğu gibi, beyninin bir kısmı devre dışı kalırken, öteki taraflarda yaşanan gelişmeler dikkat çekici yeni kabiliyetler kazandırmış. Bu da bize hepimizin kayda değer bir gizli entelektüel potansiyelimiz olduğunu gösteriyor. Ancak Kim ve diğer dahileri inceleyerek, bu güçlerimizi nasıl uyandırabileceğimizi öğrenebiliriz’ dedi.

IQ TESTİNDE VASAT

NASA da uzun uzay yolculuklarında astronotların beyninin nasıl çalıştığını çözebilmek için Kim’in beyninin nasıl çalıştığını deşifre etmek istiyor. Şimdi 54 yaşında olan Kim’in doğduğunda beyin kökünde bulunan beyinciği tam gelişmemişti, ayrıca iki beyin lobunu birbirine bağlayan köprücüklerden bulunmuyordu. 4 yaşına kadar konuşamayan ve küçüklüğünde özürlü olduğu sanılan Peek, ileriki yaşlarda yetenekleriyle herkesi şaşırtmaya başladı. Gerçi IQ testlerinde vasat sayılacak 87 puana ulaşabiliyor, ama bazı alanlarda zirve yaparken, bazı alanlarda da hiç performans sergileyemiyor. Gömleğinin düğmelerini bile ilikleyemeyen ancak hafızasına aldığı kitapları, hangi tarihin haftanın hangi gününe denk geldiğini şıp diye söyleyebilen Kim Peek için babası, ‘Okuduklarının yüzde 98’ini hatırlıyor. Hard diske yazılım kopyalamak gibi, ama Kim’in hafızası asla çökmüyor’ diyor.

Neler yapabiliyor

* Hafızasında 9 bin kitap bulunuyor.

* Herhangi bir tarihin haftanın hangi gününe denk geldiğini söyleyebiliyor.

* ABD’deki bazı kentlerin haritalarını olduğu gibi hafızasına almış durumda.

* Klasik müziğe özel ilgisi var. Dinlediği parçanın hangi bestekara ait olduğunu, ne zaman yazılmış olduğunu hemen söylüyor.

* Dünya tarihindeki büyük olayları, tarihlerini, aktörlerini hatırlıyor.

* Telefon kodlarını, posta kodlarını ezbere biliyor.

* Filmleri, konuları ve oyuncularıyla hatırlıyor.

Yeni başlayanlar için MS / multiple skleroz

2009-11-21T21:14:00.000+02:00

günümüzde sıklaşmaya başlamış ms için bir ms hastasının ağzından - ki o ben oluyorum- yazılmış rehberlerden biridir, relapsing remitting adındaki 1.tip versiyon baz alınmıştır.

bir gün durup dururken çift görmeye başladınız, bir iki üç bu geçmedi! sonra gittiniz iyi bir göz doktoruna; baktı baktı dedi ki gözde sorun yok. ardından da bi de şuna baktırayım diye nörologa - nöroşirologa ve bingo! mr'ın gümbürdemesi değmiş, nur topu gibi bir msiniz varmış.

- ms klasik bir hastalık değildir, grip gibi ve hatta kanser gibi bile değildir; geçmez.

- kendinize bir doktor bulun ve hep o doktorla devam edin.

- sürekli iyi taraftan bakabilirsiniz; bu ms milyon tane kişisel gelişim kitabı okumuşsunuz gibi sizi iyi yönde değiştirebilir. neticede iyi kalmak için "sağlıklı yaşam"ı yaşamanız gerekecek = geç yatmayacaksınız, aşırı derecede alkol almayacaksınız, aşırı sıcaktan uzak duracaksınız, size stres yapan durumları elinizden geldiği kadar uzaklaştıracaksınız.

- erkekler: eğer üniversite zamanında ms olacaksanız iyisiniz; askerden otomatik muafsınız
.
- sakın antidepresanla meyletmeyin, doktoru da meylettirmeyin; girdiniz mi çıkamazsınız.

- eskisinden daha çabuk yorulacaksınız, aldırmayın. avonex kılıklı belirli bir periyodda iğneniz varsa iğneden sonra halsiz düşeceksiniz, aldırmayın.

- ms derneği, organizasyonu falan herneyse fazla bulaşmayın. çünkü bu hastalığın seyrinde moral herşeyden önemli ve inanın ki bana, sizden çok daha kötü durumdakiler var.

- hayatınız boyunca (eğer tıpta bu konuda gelişme olmazsa) multiple sclerosis hastasısınız, hayatınızı bu hastalık uyarınca düzenleyin.

- eğer iş yeriniz şukela bir yerse, özürlü raporu alıp bunu beyan ederseniz bir sürü avantajdan yararlanabilirsiniz; erken emeklilik, vergi indirimi, maaşta ufak bir bonus.

- her hastalık farklı gider ve kişiden kişiye değişir. ama ms bunun zirvesidir, annenizin msi bile sizinkisinden farklı olacaktır; onda işe yarayanların sizde de yarayacağını sanmayın.

- üstteki maddeye rağmen, yürüdüğünüz yolu çoktan yürümüş birini bulun. bulun ki o kişi sizin rol modeliniz olsun, nasıl olmanız gerektiği konusunda sizi yönetsin - esin versin.

Vay!

2009-11-10T12:57:00.000+02:00

21 yaşındaki ne sigara içen ne de alkol alan ve görüşe göre fiziği de düzgün olan bir Zehra, başını İran usulü örtmüş, gözlerine rimeli çekmiş ve siz kudretli erkekleri kıvrana kıvrana bekliyor.

Açık hali kapalı hali kadar esrarlı görünmeyen bu Zehra'ya tıklamak isteyenler?

...herşey bir yana, biz lse yıllarında mini etekli kızları severdik ve bacaklarına bakmaktan kendimizi alamazdık. Gözlerimiz yukarı doğru çıktıkça, biliyorduk ki vadinin en derin noktasını göremeyeceğiz. Ama heyhat, değerdi herşeye!

Devir değişti, başı kapalı kızın kendine özgü mistisizmi oluştu. Hele bir de gözlerine rimelle uzayan bir çizgi atıp tam masalsı hale büründü. Allah o linkte tıklayanları korusun!

Büyük Başlangıç(ım)

2009-09-30T10:53:00.006+03:00

Ve başlıyorum...
Hastaneden telefon geldi, test sonuçları için görüşmeye bekliyorlardı. O anda anladım Denizimde bir anormali olduğunu. Çünkü Ankaraya giden kan örnekleri test edildikten sonra, eğer bebekte bir anormali yoksa aile aranmıyor bile.

Kafamda ne olduğu belirsiz bir hayata adım atacağımdan başka hiçbir şey yoktu, sürekli susmamacasına ağlıyordum. Doktorumuzun yanına girdik, adam bir şeyler anlatıyor ama ben duyamıyordum, down sendromu, down sendromu, neydi ki bu, dinlemiyorum onu, Deniz kucağımda sürekli ağlıyorum, düşünüyorum o an ölmek mi? bu mu? ölmek diyordum içimden; çünkü bir defalığına çok acı çekiyorsun, sonra sonra hafifliyor acın ve külleniyor, ya bu, nasıl başa çıkarım? nasıl hayata karşı dirençli dururum? hep belirsizlikler var, kafam karma karışık.

Eve geliyoruz, kapanıyorum odaya, telefonlara cevap vermiyorum, küsüyorum hayata ve insanlara, kardeşlerim geliyor sonra beni yalnız bırakmasınlar diye, ne fayda diyorum, hayat boyu yalnız kalacağım zaten bu zorlu mücadelede, anne , kardeşler hep bir yere kadar...

Hala ağlıyorum, susamıyorum, denizime bakıp bakıp ağlıyorum, her baktığımda ölüp ölüp ağlıyorum ama zaman geçtikçe alışıyorum, hatta heyecan verici geliyor bana.
Düşünün sınırı olmayan bir faklılık Denizde, ne olacağını asla bilemiyorsunuz, normal bebeklerin ondan 1 sene önce kendi öğrenerek yaptığı bir şeyi Denizim yaptığında bana dünyalar veriliyor her seferinde, çok mutlu oluyorum ve bu küçük adam bana şunları öğretiyor, en başta anne olmayı, yalansız, dolansız yaşanabileceğini, sabrı, saygıyı, karşılıksız sevmeyi ve sevgini ne olursa olsun karşıya gösterebilmeyi çıkarsızca. . .

Deniz iyi ki varsın oğlum, iyi ki . . .

Ateş Et ve Unut!

2009-09-28T20:58:00.000+03:00

Ne zamandır yazılarımda kişisel bir parça yoktu. Sanki arınmış gibiydim tüm pürüzlerimden. Taa ki o şarkıyı duyana kadar..

Ateş et ve unut
Arkanı dön ve git
Yaramı saracak biri var mı diye
Geri dönme sakın

Bu sözleri duyduğum anda kendimi bir zaman yolculuğuna çıkmış buldum.1999, 2004, 2007 ve 2008 yılları birer yıldız gibi parıldadı ve kendimi üzgün hissettim. Hayır, bu o yıllarda yaşadıklarım gibisinden ziyade, eski bir kurşun yarasının sızlaması gibiydi; gözlerini kırpmadan ateş edenlerin açtıkları.

Derken bir kere daha kötü hissettim kendimi, fark ettim ki bana ne kadar tersti bu şarkıdaki sözler. En azından benim hiç teşebbüs etmeyeceğim bir sahneden bahsediyordu şarkıcı. Ama 2007 neydi? O yıldaki olayda tetiği ben çekip de sırtımı dönüp çekip gitmemiş miydim? Evet, bendim. Her ne kadar vurduğum kişi bana benim organik bir parçam olacak kadar yakın olduğu için aynı zamanda kendimi de vurmuş olsam da; o zaman için son çarem gibiydi bu “canavarlık”

Bu yazımda tartışmak ve tartışılmasını istediğim konu; “birinin diğerini hiç gözünün yaşına bakmadan ve sonrasını düşünmeden bırakması” gibi kimine göre “helal olsun”luk, kimine göre de “kalpsiz yaa” dedirten bir durum. Ama sanırım bu konuda haddinden fazla değişken rol oynadığı için, bilinçli olarak kapsamı dar tutup gerisini okuyuculara bırakacağım.

Senaryo 1

3 yıldır devam eden bir ilişki var. Hafiften de geleceğe yönelik düşünülmeye başlanmış. Kız pespembe rüyalar içinde. Ancak erkeği sinir eden fakat aslında hiç de zararlı olmayan kimi huyları var. Üstelik bu huylar birden çok kere kendini göstermiş ve erkek ilk bir iki tekrardan sonra iyiden iyiye rahatsız olmaya başlamış. Fakat artık kız uyurken çok masum göründüğünden midir, erkeğe adeta ikinci bir anne olmasından mıdır yoksa aralarındaki ilişki erkeğe de güzel göründüğünden midir bilmem; sesini çıkarmamış. Kız zaten en başından beri farkında bile değilmiş, her şey kendine göre şirinlikmiş.

Ama damlaya damlaya nasıl göl oluyorsa erkek de bir gün ansızın patlamış. Esmiş gürlemiş, kalp kırmış, göz yaşı akıtmış ve kapıyı çekmiş çıkmış, bir daha da geri dönmemiş..Daha sonra içten içe dönmek isteyip istemediğiyse konunun dışında.

Senaryo 2

3 yıldır devam eden bir ilişki var. Geleceğe dair planlar da var. Erkek beklenmeyecek şekilde iyimser ve pembe rüyalar içinde. Aradığını bulduğu inancında. Kızsa daha 2. ilişkisi ve bu yüzden fazla kıyaslama imkanı içinde değil. Erkeğin de öyle o kadar tecrübeli olduğu söylenemez. İlişkileri iyi kötü gidiyor. Ara ara sürtüşmeler oluyor ama her seferinde iş tatlıya bağlanıyor. Ancak özellikle aralarındaki erkeğin kaynak olduğu her tartışmada kız derin suskunluklar içine girip adeta slow motion gidiyor ve ağzından iki kelime almak büyük başarı oluyor.

Bir zamanlar oluyor ve erkeğin iş yeri değişiyor ve başka bir yerde çalışmaya başlıyor. Yepyeni streslerle uğraşan erkeğe hayat ağır gelmeye başlıyor ve ilişkide de ara ara hatalar yapmaya, kırıcı konuşmaya, aniden sinirlenmelere başlıyor. Arkasından da sahneye kızımız çıkıyor ve bu kadarın yettiğini, artık katlanamayacağını söylüyor; tekmeyi koyuyor.

Yer yer kendi hayatımdan beslenen iki küçük senaryo anlattım size. Dışarıda yüzlerce binlerce örneği bulunabilir. Ama siz hangi örneksiniz? Yoksa her şeyi konuşarak halletmeye mi çalışırsınız? Yada sıkıldığınız anda kapıyı çarpıp çıkar mısınız?

Aslında her ne olursanız olun, ne kadar farklı olursanız da fark etmez; değişmeyen tek şey kalanın acısı oluyor ve olacak..

Ankara

2009-09-19T12:37:00.000+03:00

Ankara
Ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..
asfaltlar ışıldar, buz tutardı resmi yalanlar...
kimse keman çalmaz belki ama
çok keman çalınsın balolarında
diye yapılmış
gri sisli binalar...
alnının ortasında
ciddi bir devlet asabiyeti.
çok kötü günlermiş gibi en genç zamanlar,
bu zulüm bu sevda bitmezmiş sevmek
bir halkı sevmekse aşk o zaman sevmekmiş!
(biz bir şeyi delicesine severiz
ama tanrım neyi?)
kahve önü çatlak mozaik
bel kemiğine tehdit
kürsüler üstünde
çok sigara içen
öğrenciler
bir daha asla yaşayamayacağı
aşkları teğet geçerken
hep onu sevmeyenleri severek
hep onu sevenin gözlerinden
kalabalıklara kaçarak
karışarak toplumcu gerçekçi yalnızlıklara,
yüksek rakımlarda çatlamış dudaklarını
bir izmirli güzele dayatmak varken
(hep kardeş olacak değiliz ya,
yaşasın halkların sevgililîğî!)
soyut bir sevdaya
beşik kertilmiş olan
dağda çoban,
şehirde şark çıbanı sayılan,
fırat'ın büyük elleri
ararat'ın kız yelleri
cilo'nun derin nefesleri
hülasa kente hukuk mukuk okun
mümkünse o arada da memleketi kurtarmaya gelmiş
anadolu çocukları, ankara' ya öyle yakışırdı ki kar
asfaltlar ışıldar,
buz tutardı resmi yalanlar
(belki balkona kar seyretmeye çıkar diye
sevdiğimiz kızlar
çok dibimiz donmuştur ve çoğu zaman
bu kar mevzuu
kızlara yeterince ilginç gelmemiştir
hiçbir şey kapalı bir dükkan kadar
hüzünlü gelmez insana
ankara'da,
yoksa bugün bir hayat
yaşanmayacakmı duygusu çöker bütün bozkıra.
Kimse keman çalmaz belki
Belki bu fiim hiçbir zaman
o kadar fiyakalı olmayacak ama
Hiçbir lahmacunda
o okul yolundaki üçüncü sınıf lokantadakinin
tadını vermeyecek bir daha
Çok daha iyilerini yedim sonra
bizzat Urfa'da hatta
Ama hiçbirinde
o kadar aç oturrnadım sofraya
ankara'ya
öyle yakışırdı ki kar
çok yabancı bir soluk duyulur bazı
bilinmez bir dilin ıslığından
anla ki sıkıldı bizim konsolosluktaki konuklar
öyle deme
Ankara'yı sevmeyene bir zulümdür
bu kadar insanın neden ankara'yı sevdiğini anlamadan
ankara'da yaşamak
yollarına hep sevdiğimiz insanların
adlarını vermediler ama biz her duvara
bilvesile onların adını yazarak yaşadık
kül ve betondan mürekkep
yaşadıkça yaşanılası gelen
o tuhaf bozkır kokusunda.
ankara'ya öyle yakışırdı ki kar.
asfaltlar ışıldar...
bir günden bir sürü gün yapan
mesai saatlerinde hiçbir şey yapan
hiçbir şey alıp hiçbir şey sunan
rakıyı bol sulu içen
dokunmasın için deği!
çabuk bitmesin dîye devletimin tekel rakısı,
hep kağıtlara bakarak,
hep kağıtlardan bakarak
hem neşet ertaş' ı hem bülent ersoy' u
aynı anda sevmeyi başararak,
karısının bayat ekmeklerden yaptığı tatlıyı
çok beğenmeyerek ama
yine de bu tasarrufunu takdir ederek
boynu hep kıdemli bir atkının içinde saklıyken
hep bir şeylere birilerine küsmüş gibi
yürüyen...
memurlar.......
ankara'ya öyle yakışırdı ki kar..
asfaltlar ışıldar,
buz tutardı resmi yalanlar...
biz, şimdi kapalı birr kuruyemişçi
dükkanının -ki bütün plan kar altında
tuzsuz ay çekirdeği çitileyip
yanı sıra bafra içmektir-
kötü ışıklandırılmış vitrininden
umutsuzca içeri bakan,
kimliği gereğinden fazla sorgulanmış,
merhabadan çok çıkar ulan kimliğini denmiş,
-yani sistem kendi verdiği kimliği
zırt pırt geri istemektedir-
doğduğu yer yüzünden
doğuştan kavgacı zannedilen ama
pek çoğu kavgadan nefret eden
kavgacı esmer cesur korkak
çoğu kürt çoğu türk çocuklardık...
ankara'ya öyle yakışırdı ki kar....
ha sonra belki ahmed arifin aklına
hiçbir şairin aklına gelmeyecek
-çünkü hiçkimse bir daha ankara' yı
O'nun kadar sevemeyecek -bir şiir islenir:
kar altındadır varoşlar
hasretim,nazlıdır ankara.....
ustam yine sen bilirsin ama
hangi aralıkta bir şair ölmüşse
işte o,en netameli aydır bence.
ankara'ya öyle yakışırdı ki kar...
asfaltlar ışıldar...
yalanlar...
şimdi ve sonra ne zaman ankara'ya kar yağsa
elim gönlüm, çocukluğum buz tutar.

Yılmaz Erdoğan